Facebook မွာ သိပ္ မလန္းနဲ႔

စုိးသူ ဒီတစ္ခါ တစ္ခုေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ။   Facebook နဲ႔ပတ္သတ္တာေလးပါ။ အဓိက ကေတာ႔ မိန္းကေလးေတြေပါ႔ဗ်ာ။ စုိးသူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ လာျပီး tag လုပ္ထားတာ။ Facebook fun page ေလးတစ္ခုကေပါ့။  စုိးသူလည္း နည္းနည္းေလာက္ ဝင္ၾကည္႔လုိက္တယ္။ ေမာ္ဒယ္ေတြမဟုတ္ဘူးဗ်။ တင္ထားတာက အစုံပဲ ။ ကုိးရီးယား ၊ ဂ်ပန္ အဲလုိပုံေတြေရာပဲ။ အဲလုိထဲကမွ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါတယ္ဗ်ာ။   သာမန္ မိန္းကေလးေတြ  Facebook ကေန ယူျပီးတင္ထားတဲ႔ပုံေတြပါ။ အဲဒီ page မွာက သိတဲ႔အတုိင္း အမ်ားစုက  ေယာက်ာ္းေလးေတြ ခ်ည္းပဲေလ။ အဲဒီေတာ႔ ေအာက္မွာ ကြန္႔မန္႔ေတြကလည္း အေကာင္းတုိင္းလာ မွာမဟုတ္ဘူး။ ေမာ္ဒယ္ပုံေတြဆုိရင္ စုိးသူ မေျပာလုိပါဘူး။ အခုက ကုိယ္႔ေဖ႔ဘုတ္မွာ တင္ထားတဲ႔ ပုံေတြကုိ အဲဒီ page က ဆြဲယူ သုံးေနတယ္ဆုိေတာ႔ မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ပုိင္ရွင္လည္း သိမွာမဟုတ္ဘူး ။ ကုိယ္ကမသိလုိ္က္ပဲ ဟုိ page မွာေရာက္သြားျပီတဲ႔။ ကုိယ္မသိေပ႔မယ္႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျပာဆုိေနလုိက္ၾကမလဲ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပါ့။ စုိးသူလည္း ေယာက်္ားေလးပါ။ ေကာင္မေလး လန္းလန္းပုံေတြ႔ရင္ ၾကည္႔မိပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ၾကည္႔ယုံတင္ေတာ႔ မေျပာလုိပါဘူး ။ ေအာက္မွာ ကပ္ပါလာတဲ႔ ကြန္႔မန္႔ေတြကုိေတာ႔ မၾကိဳက္ဘူးဗ်ာ။ ပုံတင္တာေတာ႔ Facebook သုံတဲ႔သူတုိင္း တင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပ႔မယ္႔ မိန္းကေလးမ်ား  အရမ္းၾကီး လန္းေနတဲ႔ပုံေတြ မတင္ၾကဖုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ လွလုိ႔တင္ၾကတာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အလွလြန္ အလန္းလြန္ ျပီး တင္ၾကရင္ အဲလုိ မဟုတ္တဲ႔ Facebook page ေတြေပၚ ေရာက္သြားမွာစုိးလုိ႔ သတိေပးတာပါ။ ဒါက နည္းနည္းယဥ္ေက်းေသးတဲ႔ Page ေလး တစ္ခုကုိ ညႊန္းထားတာပါ။ တျခားတျခား မေကာင္းေသာ Fan page မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ျမင္ေနရတာမ်ားေတာ႔ စုိးသူ စိတ္ထဲမွာရွိတဲ႔ အတုိင္း ေရးလုိက္တာပါ။  သူငယ္ခ်င္းတုိ႔လည္း အရမ္းၾကီး မလန္းၾကပါနဲ႔လုိ႔ စုိးသူေျပာခ်င္ပါတယ္။ တင္ထားရင္လည္း ျဖဳတ္ထားၾကေနာ္။ စုိးသူေရးတယ္ဆုိတာ ညီမ ၊ ႏွမခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာမိလို႔ပါ။  

တစ္ခါက စုိးသူ နယ္ဘက္က ညီမေလး တစ္ေယာက္ Facebook မွာ အဆုိေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံကုိ share ျပီးေတာ႔  ၾကည့္မရေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။ အဲဒီဆုိေတာ္က မေပၚတစ္ေပၚဝတ္ထားတယ္။ အဲဒါကုိသူက မေက်နပ္ဘူးေလ ။ စုိးသူလည္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။  ညီမေလးလုိ႔ သူတုိ႔ဘာသာ သူတုိ႔ ဘယ္လုိ ဝတ္ဝတ္ ၊ ဘယ္လုိပဲ ေနေန ညီမေလးနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလုိိ႔။ အခုလုိ share လုပ္လုိက္တာက ညီမေလးနဲ႔ ဆုိင္သြားျပီ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ႔ အဲလုိ မသင့္ေတာ္တဲ႔ပုံေတြ ညီမေလး  wall မွာ ရွိေနရင္ တျခားသူေတြ ညီမေလးကုိဘယ္လုိျမင္မလဲ။ အျမင္မေတာ္လုိ႔ စုိးသူ ျဖဳတ္ခုိင္းခ႔ဲပါတယ္။  မိန္းကေလးျဖစ္တဲ႔အတြက္ ကို္ယ္တုိင္ မတင္ရင္ေတာင္ သူမ်ား မသင့္ေတာ္ဝတ္စားမွဳေတြကို share မလုပ္ပါနဲ႔။ Facebook မွာ ဘယ္သူမွမသိဘူးဆုိေပ႔မယ္႔ ။ ကိုယ္ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက ကိုယ္ရဲ႕စိတ္ေန စိတ္ထားကုိေဖာ္ျပေနပါတယ္။ ခုနက စုိးသူေျပာခဲ႔သလိုေပါ႔။ တျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကေတြ႔သြားမယ္။ သူကအဲလုိပုံေတြေတာင္ သူ wall မွာ share လုပ္ထားတာ သူစိတ္ထဲမွာေရာ အဲလုိ ျဖစ္ေန ႏိုင္မလားဆုိျပီး မေတြးမိႏုိင္ေပဘူးလား။ ဒါကနည္းနည္းေလာက္ေလးေျပာျပတာပါ။ ကဲ ဒီေလာက္ပဲ ဗ်ာ။ Facebook သုံးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား အထူးဂရုစိုက္ၾကပါ။  လြန္တာရွိ ဝန္တာမိ ေတာင္းပန္ပါသည္။ 

အားလုံးကုိေလးစားလ်က္.....

ေလာကမွာ အခမဲ႔ရတဲ႔ အရာေတြက တန္ဖိုးအရွိဆုံးပါတဲ႔

ေနေရာင္ျခည္

အခမဲ့ျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ေနေရာင္ျခည္မရွိဘဲ အသက္မရွင္ႏိုင္ၾကဘူး။ ငယ္ရာကေန ႀကီးလာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးစဲြခဲ့တဲ့ ေနေရာင္ျခည္အတြက္ ေငြေၾကးတစ္ျပားတစ္ ခ်ပ္မွ ေပးစရာမလိုခဲ့ဘူး။

ေလ

အခမဲ့ျဖစ္တယ္။ အသက္ရွင္ေနသူတိုင္း ေလကိုရွဴရွဴိက္ၾကရတယ္။ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေန ယေန႔အထိ ကိုယ္ရွဴသြင္းလိုက္တဲ့ ေလအတြက္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ေငြေပးေခ်တာမရွိခဲ့ပါဘူး။ လူတိုင္း ေလာကတစ္ခြင္မွာရွိတဲ့ ေလေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရွဴႏိုင္ၾကတယ္။

မိသားစုသံေယာဇဥ္

အခမဲ့ျဖစ္တယ္။ ကေလးဘဝကစ မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယမႈကို လူတိုင္းခံၾကရတယ္။ ေပးဆပ္စြန္႔လြတ္ျခင္းေတြနဲ႔ အနစ္နာခံၾကတဲ့ မိဘေတြက ဘယ္သားသမီးကိုမွ “ငါ့ကို ေငြေပးမွ ခ်စ္မယ္” လို႔ ေျပာခဲ့မယ္မထင္ဘူး။ မိဘရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက သားသမီးေတြႀကီးလာလည္း ေပ်ာက္ပ်က္ေလ်ာ့ရဲသြားတာမ်ဳိး မရွိသလို အိုမင္းသြားလည္း ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတာမ်ဳိး မရွိဘူး။ သူတို႔အသက္ရွင္ေနသမွ် ကာလပတ္လံုး သူတို႔ေမတၲာေတြက သားသမီးအေပၚ လႊမ္းၿခံဳေနမွာျဖစ္တယ္။

လက္ထက္ဖုိ႔ စဥ္းစားျပင္ဆင္ေနျပီလား ညီမေလး

ေဖ႔ဘြတ္မွာေတြ႔လုိ႔ျပန္ ရွယ္လုိက္ပါသည္။ အစဆုံးဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ ေရးထားတာ အႏွစ္သာရ ရွိပါတယ္။  မိန္းကေလးမွ မဟုတ္ပါဘူး ေယာက်ၤားေလးလည္း ဖတ္သင့္ပါတယ္။

တစ္ခါ တစ္ခါ ညီမေလးေတြ အိမ္ေထာင္ၿပဳ ဖို႕စိတ္ကူး တာ ၾကားမိရင္.. ကြ်န္မ ရင္နည္းနည္းေလး မိတယ္..။ ကိုယ္ကို တိုင္ အိမ္ေထာင္ၿပဳ ခဲ့ၿပီးမွ ..သူမ်ားအိမ္ေထာင္ၿပဳ မွာကိုဘာလို႕ရင္ေလးမိပါလိမ့္လို႕ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ၿပန္ ေမးမိတယ္..။ ကြ်န္မ မသိတတ္ နားမလည္တတ္ခဲ့လို႕ အိမ္ေထာင္ေရးမသာယာ ခဲ့တာ ေတြ ရွိခဲ့ဖူးတာကိုး..။ဒါေၾကာင့္ ညီမငယ္ေတြ ကို တစ္နည္းတစ္ဖံုအသိေပး ရွင္းၿပ ခ်င္ခဲ့မိပါတယ္..။ စိတ္ကူးယဥ္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြမွာ... မင္းသားနဲ႕မင္းသမီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာဇာတ္ေပါင္းၾကေလသတည္း မွာ ဇာတ္္လမ္းဆံုးေပမယ့္.. တကယ္လက္ေတြ႕ဘဝမွာ..မင္းသားနဲ႕မင္းသမီး တို႕ရဲ႕ ဇာတ္လမ္း ၾကီးက အစ ပဲမဟုတ္လား..။ အင္မတန္ရွည္လ်ားတယ္... အင္မတန္ ရႈပ္ေထြးတယ္..အင္မတန္ကို ေလးနက္တယ္.. ။

ဟိုးအစ က ဆိုခဲ့ဖူးသလို..ခ်စ္သူ ၂ ဦး ခ်စ္လြန္းလို႕အတူဘဝကိုရင္ဆုိင္မယ္ဆုိၿပီး လက္တြဲ ခဲ့ၿပီးကာမွ..တစ္ခ်ိဳ႕ ခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြ..ဘာေၾကာင့္ လမ္းခြဲ ခဲ့ၾက သလဲ.. ဘာ့ေၾကာင့္ ကြာရွင္းၿပတ္စဲမႈေတြ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္မ်ားပ်ား လာရတာလဲ..။ ညီမေလး တို႕ သိထားသလို..ခ်စ္သူ ၂ ဦးအတူ တူ ေနၿဖစ္ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ..အစစ အရာအရာသာယာေနမယ္... ေန႕သစ္တုိင္းဟာလွပေနမယ္ လို႕ မေတြးထား ၾကေစခ်င္ဘူး..။ ေန႕သစ္တို္င္းလွပႏဳိင္ဖို႕ ... သတို႕သားေလာင္းဘက္ကေရာ..သတို႕သမီးေလာင္းဘက္က ပါ..စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ.. ရုပ္ပို္င္းဆိုင္ရာ ၿပင္ဆင္မႈမ်ားစြာကို ေလ့လာ ၿပင္ဆင္ထားသင့္ပါတယ္..။

ဘယ္လ္ိုၿပင္ဆင္ၾကမလဲ

ကြ်န္မ ပထမ တစ္ပုဒ္မွာေရးခဲ့သလို.. အမ်ိဳးသမီးေလးေတြ ဘက္က.. ဦးစြာပထမ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္.. အရင့္အရင္ ကြ်န္မထက္နားလည္တတ္ကြ်မ္းသူေတြ .. ေရးသားထားခဲ့တာကို ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးသမွ် ေရာကိုယ္ေတြ႕ကိုပါ ကြ်န္မ ၿပန္လည္မွ်ေဝ လိုပါတယ္၇ွင္..။ သတိရမိသေလာက္ အခ်က္အလက္မ်ားစုစည္းေပးလိုက္ပါတယ္..ပထမ တစ္ပုဒ္လို အေတြးေတြ ၿပန္႕က်ဲမေနေတာာ့ေအာင္ပါ..။အခု တစ္ပိုင္းကေတာ့ .......လင္ႏွင့္မယား....ကေတာက္ကဆ မမ်ားရေလေအာင္.. မ်ားခဲ့ေသာ္...

၁ ။ မိမိခင္ပြန္း ၿဖစ္လာသူကို ခ်စ္သူဘဝကလိုမ်ိဳး... ကိုယ္လိုခ်င္ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္ရာ ကို တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန့့္႕မ်ားႏွင့္ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ မတားၿမစ္သင့္ေတာ့ပါဘူး .. ( ကိုယ္က ဘယ္လိုပင္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ပါေစ.. ေယာက်ၤားအမ်ားစုဟာ.. ၄င္းတို႕ကိုယ္တိုင္ စိတ္ပါလက္ပါ ရပ္ပစ္မွ ရပ္တန္႕သြားပါတယ္..မိမိကို ခ်စ္လို႕ရပ္တန္႔ရင္ေတာင္ ခဏတစ္ၿဖဳတ္သာ ၿဖစ္ၿပီး အေၿခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ၿပန္လည္ သြားတတ္ၾကတယ္.. ဒါေၾကာင့္ မိမိတို႕မိန္းမသားမ်ားအေနၿဖင့္ အေတြး ၿမင့္ၿမင့္အသိၾကြယ္ၾကြယ္ စကားလည္လည္ၿဖင့္ ေၿဖရွင္းရင္း ကိုယ္လိုရာကိုပံုသြင္း တတ္ၾကေစလိုပါတယ္ ) ။

၂ ။ မိမ္ိခင္ပြန္းကို လူတကာေရွ႕..အမ်ားအားၿဖင့္ရြယ္တူမိန္းမသားမ်ားေရွ႔တြင္ ကို္ယ္ပိုင္ေၾကာင္း ကိုယ္ႏုိ္င္ေၾကာင္း အမူအရာအေၿပာအဆို မ်ားေရွာင္ရွားသင့္ပါတယ္. ( ေယာက်ၤားေတြ က သိပ္ရွက္တတ္ၾကပါတယ္.. အထူးသၿဖင့္မိန္းမကိုေၾကာက္ရသူမ်ားအၿဖစ္ အၿခားမိန္းမသားမ်ားေရွ႕မွာပါ..။ ကိုယ့္မိန္းမ က ကိုယ့္ကို ဂရုစိုက္ေၾကာင္းသဝန္တိုေၾကာင္း ၿပသ တာမ်ိဳးကိုေတာ့အ ထူး ခံုမင္ ႏွစ္သက္တတ္ၾကၿပန္ပါတယ္...ဒါေၾကာင့္မို႕ မိမိလင္သားကို ပိုင္ႏဳီင္ဖို႕ရာ.. အဓိက လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့.. လင္ေယာက်ၤားကို လူအမ်ားေရွ႕ ရုိေသေလးစားေနရာေပးတတ္ ဖို႕ပါပဲ..။)

၃ ။ မိမိခင္ပြန္း ကို ဘယ္ေတာ့မွ.. ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မိမိကစၿပီးမတုန္႕ၿပန္ မိပါေစ ႏွင့္ ..။ ( အင္မတန္ ၾကမ္းတမ္းေသာမိသားစုအသိုင္းအဝိုင္းက မဟုတ္ပဲ..မည္သိူ႕ေသာႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ အသိုင္းဝိုင္းကပင္ၿဖစ္ေစ...မိန္းမသားေတြရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္ၾကမ္းတမ္းမႈ..ကိုယ္လက္အမူအရာၾကမ္း တမ္းမႈေတြဟာ.. ေယာက်္ၤားသားေတြရဲ႕ မူလ ဇစ္ၿမစ္ ၿဖစ္တဲ့ၾကမ္းတမ္းမႈ ကိုလႈပ္ႏဳိးလိုက္သလိုမို႕.. မိမိ ကတစ္ခ်က္ကုတ္ဆြဲ ရုံနဲ႕ အစပိုင္းသည္းခံတတ္ေပမယ့္..သူလဲေလ လူသားေပမို႕ နား ကလည္းမခံသာ... ကို္ယ္ထိလက္ေရာက္ကလဲ ၿပဳခံရ ပါမ်ားရင္ ..သူတို႕ရဲ႕ တုန္႕ၿပန္မႈေတြက မိမိထက္ပိုၿပီးၾကမ္းတမ္းရက္စက္လာ ေအာင္ မိမိကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးမိသလိုၿဖစ္လာတတ္ပါတယ္။။ လင္ေယာက်ၤားရဲ႕အရုိက္အႏွက္ခံရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုဟာ.... မိမိတုိ႕ကိုယ္တိုင္ကစၿပီး ႏႈတ္ၾကမ္း လူၾကမ္း မိတာကို ေမ့ေလ်ာ့ ေနတတ္ပါတယ္.. ။ )

၄ ။ မိမိခင္ပြန္း အမွားၿပဳသည္ရွိေသာ္.. ေသးေသာ္ခြင့္လႊတ္..ၾကီးေသာ္နားလည္... ေပးရင္း သူစိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္ အရင္ ၿပဳမႈဆက္ဆံေပးသင့္ပါတယ္... ထို႕ေနာက္တြင္မွ... မိမိ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနတာကို သိေအာင္ေၿပာရင္း နားလည္ေအာင္ တစ္ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း အၿပံဳမပ်က္ ေဆြးေႏြး ေပးပါ..။ (ေယာက်ၤားအမ်ားစုဟာ..ေသြးဆူလြယ္တဲ့မိန္းမ ေတြကို မေလးစားတတ္ၾကပါဘူူူူး... ၿပႆနာတစ္ခုၿဖစ္လာရင္ ေသြးေအးေအးနဲ႕ေၿဖရွင္းတတ္တဲ့မိန္းမမ်ိဳးကိုေတာ့ လန္႕လည္းလန္႕ ေလးလည္းေလးစားတတ္ၾက ၿပန္ပါတယ္။တစ္ခ်ိဳ႕က ငိူယိုေအာ္ဟစ္ထုႏွက္ ၿပီးေယာက်ၤားကိုအၿပစ္ေတြ အလ်ည္းသင့္ရင္သင့္သလိုတင္ရင္း အခုေခတ္စကားနဲ႕ေၿပာရရင္ လူေရွ႕သူေရွ႕ေရာက္မွ ဖဲ့တယ္ ေၿပာရမလား... အဲလို မယားမ်ိဴးကေတာ့ရန္သူလုိမယားအၿဖစ္သတ္မွတ္ခံရမွာပါ.) သတိထားၾကေစလိုပါတယ္ရွင္..။

၅ ။ အိမ္မႈကိစၥ အဝဝ ကို အိမ္ေထာင္မက်ခင္ကထဲက ေလ့လာသင္ယူထားသင့္ပါတယ္.. ယခုေခတ္မိန္းမပ်ိဳေတြအေနနဲ႕..သင္ယူခ်ိန္မရ.. အေလ့အက်င့္မရ ၿဖစ္ေနၾကပါၿပီ.. ေက်ာင္းၿပီးရင္းေက်ာင္းအလုပ္ၿပီးရင္းအလုပ္ၿဖစ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ၾကီမွာ... လင့္လုပ္စာ ထိုင္မစား ရေတာ့တဲ့အိမ္ေထာင္သည္အမိ်ဳးသမီးဦးေရတိုးလို႕လာေနပါၿပီ..။ သို႕ပါေသာ္ၿငား.. မလုပ္ခ်င္လို႕မလုပ္တာသာၿဖစ္ရမယ္..မလုပ္တတ္တာမရွိဆိုတာမ်ိဳးၿဖစ္ေအာင္ေလ့လာသင္ယူသင့္ပါတယ္..။ ဟင္းခ်က္ေကာင္း ၿခင္းကလဲ..မိမိခင္ပြန္းမည္သည့္ေနရာေရာက္ေနပါေစ..အခ်ိိန္တန္ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေစတဲ့..လက္နက္တစ္မ်ိဳး ပါ..။ သန္႕ရွင္းစြာေနထိုင္တတ္ၿခင္းလဲပါဝင္ပါတယ္.. ။ ေငြလဲ ဒိုးတူေဘာင္ဖက္ ရွာရေသး သူ႕ကိုလဲဟင္းခ်က္ေကြ်းရေသး ဆိုတဲ့အေတြးဝင္လာမိရင္ေတာင္.... ဟင္းတစ္ခြက္အတူခ်က္ရေအာင္ေနာ္လို႕ ခ်ိဳသာတဲ့စကားတစ္ခြန္း နဲ႕ မီးဖိုခန္းကို တစ္ဝက္ခြဲေပးဖို႕ မိမိတို႕ႏႈတ္ေရးရာၾကြယ္ဝမႈကလည္းအေရးပါေနပါေသးတယ္ဆိုတာ ေမ့ေလ်ာ့မသြား ၾကပါနဲ႕ရွင္..။ အိမ္မႈကိစၥ အဝအဝကိုလဲ..တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ခြဲေဝယူတတ္ေအာင္ လဲ မိမိတုိ႕ႏႈတ္ခမ္းခ်ိဳခ်ိဳမ်ားေပၚမွာသာမႈတည္ ပါတယ္..။

၆ ။ ဇနီးေမာင္ႏွ့ံ ၾကားမွာ အားနာတယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕စကား မရွိသင့္ပါ..။ အိမ္ေထာင္ဦးအစထဲက အားနာလို႕..ဆိုၿပီး..ကိုယ္ပဲ အစစအရာအရာသိမ္းၾကံဳးလုပ္မိတတ္ၾကတယ္... ခ်စ္စ ခင္စမို႕အိမ္မႈကိစၥ ကြ်န္မ ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္ ဆိုတာ ၿပခ်င္တာလဲပါမယ္ထင္ပါတယ္..။ မယားဝတၱရားငါးပါး ကို အားနာပါနားနဲ႕အသကုန္ေၾကစရာမလိုပါဘူး... ကိုယ္မလုပ္ႏုိင္တဲ့အရာ..မလုပ္ခ်င္တဲ့အရာ..မၾကိဳက္တဲ့အရာမွန္သမွ်ကို ၿငင္းပယ္ရဲရပါမယ္..။ ရွင္းၿပ ရဲရပါမယ္..။ အဲလိုမွမဟုတ္ရင္ အိမ္ေထာင္သက္ၾကာလာတာႏွင့္အမွ်ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုး ၿဖစ္လာပါလိမ့္မယ္... လုပ္ကိုင္ေနရသမွ် ဟာလည္းေမတၱာအရင္းခံနည္း ၿပီးအားနာလို႕ ၿ႔ပဳခဲ့တာမို႕... စိတ္ပ်က္စရာ... ေဒါသထြက္စရာေတြသာၿဖစ္လာၿပီး မခံရပ္ႏဳိင္ေတာ့တဲ့တစ္ေန႕ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲသလို ေပါက္ကြဲရင္း.ဝမ္းနည္းစရာအၿဖစ္ေတြၿဖစ္လို႕လာေတာ့မွာပါ..။

၇ ။ စီးတဲ့ေရ ဆည္တဲ့ကန္သင္း ဆိုသလို... ဇနီးမယားကိုယ္တိုင္က အသံုးအၿဖဴန္း ၾကီး ခဲ့တာကို သမီးရည္းစားဘဝထဲကသိထားေယာက်ၤား႕ ေတြအဖိဳ႕ကေတာ့ သူတို႕ရွာသမွ် အကုန္အပ္မယ္လို႕မထင္ပါဘူး... ေငြမအပ္ရေကာင္းလားလို႕အၿပစ္မတင္ ေစခ်င္ဘူး... ကိုယ္ကိုတိုင္ အသံုးနဲ႕အၿဖဳန္းကိုအရင္ ေသခ်ာ နားလည္ ကိုင္တြယ္ၿပ သင့္တယ္...မိမိကိုယ္တိုင္စီးပြားရွာေနရသူဆိုရင္လည္း ... စစ္စစ္ စီစီ သံုးၿပ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ..အလိုလို မိသားစုဘဏႅာ စိုး အၿဖစ္ ေရာက္ပါလိမ့္မယ့့္...ဒါဆို..သမီးရည္းစားဘဝထဲက သူ႕ယံုၾကည္မႈ ရယူဖို႕လိုတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္မယ္ထင္ပါတယ္ရွင္..။

၈ ။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးလက္ထပ္ၿပီဆိုကထဲက မိသားစု ၂ စု လံုးလက္ထပ္လိုက္တာပါပဲ.. ဒါကိုတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့..အို..တကယ္ေပါင္းရတာ နင္နဲ႕ငါ ဆိုတဲ့အေတြး .. ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္ေပါင္းၾကရတာက နင္နဲ႕ငါ.. ပါ..ဒါေပမယ့္ အဲဒီနင္ရယ္ ငါရယ္ေတြၿဖစ္လာတာက ကိုယ္စီမိဘ ေတြဆီကပါ..အနည္းႏွင့္အမ်ား ပက္သက္စပ္ဆိုင္ ပါတယ္..။ လူ မွန္ရင္တစ္ေယာက္ထဲရပ္တည္လို႕မရပါဘူး. မိဘ ေဆြမ်ိဳး.. မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း..လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အစရွိသည္တို႕၏ အမွီအခို အေထာက္အပံ့ ႏွင့္ခ်ီးေၿမွာက္မႈေတြ ရွိမွသာ လူ႕ေလာကအလယ္ဝင့္ထည္ႏဳီင္မွာပါ..။ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္ရွင္..။ ၂ ဖက္ေဆြးမ်ိဳးေတြအေပၚ ေလ်ာ္ေအာင္ၿဖန္႔ခ်ီ ဆိုတဲ့ မယားဝတၱရား ကို ကြ်န္မ နားလည္သလို ေၿပာရရင္..ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ တဲ့ေနရာတြင္သာ မက .. စကား အရာကိုပါ..တစ္ဖက္နားမွ တစ္ဖက္နားသို႕မေပါက္ရေလေအာင္ ကြ်မ္းက်င္လိမၼာစြာ ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္..။ သူ႕မိဘ ကိုယ့္မိဘ မခြဲၿခားပဲ မွ်တစြာေနထို္င္ေၿပာဆို တတ္မယ္ဆိုရင္... ၂ ဖက္ မိသာစု ဆက္ဆံေရး ကို အလြယ္တကူ ခိုင္မာစြာတည္ေဆာက္ႏုိင္လာတာႏွင့္အမွ် ခင္ပြန္းလင္ရဲ႕ ေလးစားမႈ ယံုၾကည္မႈကို အလြယ္တကူ ရယူႏဳိင္ပါလိမ့္မယ္... မိမိခင္ပြန္းသည္ ဖာသိဖာသာေနတတ္သူ ၿဖစ္လ်င္ေတာင္မွမိမိေဖာ္ေရြမွ်တမႈေၾကာင့္ .. သူ႕မႈရင္း အက်င့္စရုိက္ေတြေၿပာင္းလဲ လာကာ ၂ဖက္မိသာစု ဆက္ဆံေရး ပိုမို တိုးတက္လာပါလိမ့္မယ္..။

၉ ။ မိမိ ခင္ပြန္း ရဲ႕စိတ္ေတြ တစ္ၿခားတစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္ေနေလမလား ??.. အမ်ိဳးသမီးတုိင္းေၾကာက္တဲ့ ဆင္းရဲၿခင္း ေတြထဲမွာ.. ဒီလို စိတ္ဆင္းရဲၿခင္းမ်ိဳးကိုေတာ့ ကမၻာတုန္ေအာင္ ေၾကာက္ ၾကပါတယ္.. ၾကားဖူးမွာေပါ့.. အမ်ိဳးသားေတြဟာ ခ်မ္းသာၿခင္းဒဏ္ကိုမခံႏဳိင္ၾကသလို အမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ဆင္းရဲၿခင္းဒဏ္မခံႏုိင္ၾကပါဘူး..။ အဲဒီ ဆိုလိုရင္းအေနဆင္းရဲ အစားဆင္းရဲ အဝတ္ဆင္းရဲ ဒဏ္ကို ကြ်န္မတို႕မိန္းမသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိပ္ေၾကာက္ၾကေပမယ့္ ခင္ပြန္းလင္ ဆီမွ ရသင့္တဲ့ေမတၱာ အၾကင္နာ ဆင္းရဲဒဏ္ ကိုေတာ့ ေသမေလာက္ေၾကာက္တတ္ၾကသူခ်ည္းပါပဲ..။ ကိုယ့္ခင္ပြန္းေၿခလွမ္းစပ်က္ၿပီဆိုကထဲက..ေသြးရူးေသြးတန္း ဘာၿဖစ္ေနလဲ ဆိုတာ သူ႕ကို တစ္ေန႕ဆယ္ခါေလာက္ေမးမိလာတယ္.. ေယာက်ၤားလုပ္သူကလဲ..စီးပြားေရးေၾကာင့္ အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္.. မ်က္ႏွာပ်က္တာပဲၿဖစ္ၿဖစ္..မူမမွန္လို႕မ်က္ႏွာပ်က္တာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မိန္းမသားေတြ မွာေတာ့ သံသယ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ ၿပီး ေယာက်ၤားၿဖစ္သူကိုရန္ရွာလာမိတတ္တယ္...အရင္ကဆို ..ရွင္က ဘယ္လို ပါ... အခုေတာ့ေၿပာင္းလဲေနၿပီ..ဟုတ္မွဟုတ္ေသးရဲ႕လား..ဘယ္ မယားငယ္ဆီ စိတ္ေ၇ာက္ေနပါလိမ့္ ဆိုၿပီးစကားနာစထိုးမိတတ္လာပါေရာ..။ အဲဒီကစ ပါၿပီ... ကိုယ့္လင္သား မည္သိူ႕ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္... တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့မ်က္ႏွာၾကည္ ပါလိမ့္မယ္..အဲဒီေတာ့မွေမးၾကည့္ပါ.. သို႕မဟုတ္ .. သည္းခံၿပီး ေစာင့္ပါ..။ .. သူ႕ဘက္က စဖြင့္ေၿပာလာသည္အထိေပါ့။။ ယုတ္ဆြဆံုး ....တကယ္လို႕သူ႕မွာေနာက္တစ္ေယာက္ရွိေနပါၿပီ... သူ႕ကိုနားလည္ေပးပါ လို႕ ေၿပာလာ သည္အထိ ေပါ့။ မိမိဘာသာ အၿပင္ကသိထားသည္မ်ားရွိသည့္တိုင္ေအာင္ သူ႕အေၿပာ သူ႕ဝန္ခံခ်က္ကို စိ္တ္ပူေလာင္မႈေတြၾကားက ၿပင္ဆင္ရင္းေစာင့္ေန ေစလိုပါတယ္..။ အဲဒါမွ ..သူဖြင့္ေၿပာလာသည္ရွိေသာ္.. ကိုယ္ၿပန္ေၿပာရမယ့္စကားမ်ားကို ေသြးေအးေအးႏွင့္ သူ႕ကိုမိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္လို အၾကံေပး ေဆြးေႏြး ႏွစ္သိမ့္ေပး ႏုိင္မွာပါ..။ ဒီလိုမိန္းမမ်ိဳးကို ေယာက်ၤားတိုင္းေလးစားတယ္..တန္ဖိုးလဲထားတယ္.. ဘယ္လိုမွ မတတ္သာလို႕လမ္းခြဲၾကရရင္ေတာင္ တစ္သက္လံုးမိတ္ေဆြေကာင္းေတြအၿဖစ္နဲ႕ ပက္သက္သြားလို႕ရတယ္.. ဒါေပမယ့္ မိမိ ေၿဖရွင္းမႈအေပၚ မူတည္ၿပီးသူတို႕ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြ ေၿပာင္းလဲသြားႏဳိ္င္တယ္ ဆိုတာ မေမ့ေစခ်င္ပါဘူး..။

လူဆိုတာ ကိုယ့္ခႏၵာ ကို ကိုယ္မပိုင္သလို ကိုယ့္စိ္တ္ေတာင္မွ ကိုယ္္မႏုိင္ႏုိ္င္ေအာင္ ၾကိဳးစား ေနရသူမ်ားပါ..။ တစ္ဖက္သားကို ပိုင္ဆိုင္ ခ်င္တယ္ဆိုတာ ေတြးၾကည့္ရင္ရယ္စရာၾကီးပါ..။ တစ္ဖက္သားရဲ႕ စိတ္ကို ခ်ဳပ္ကိုင္္လႊမ္းမိုးလုိသူတိုင္း ၄င္းတို႕စိတ္ေတြ သာ ပင္ပန္းဆင္းရဲ ၾကစၿမဲပါ..။

လက္ထပ္တယ္ဆိုတာ

တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦးပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ေတြကိုအဆံုးသတ္ၿပီး .. ေလာက ရဲ႕ဒုကၡ..သုခ ေတြကို မွ်ေဝခံစားဖို႕ ထြက္္တဲ့ခရီးအစ လုိ႕တင္စားခ်င္တယ္..။ အဲဒီခရီးမွာ ..ေဆာင္ရမည္ပစၥည္းေတြက... ေဖးကူ မယ့္လက္တစ္စံု..နားေထာင္ေပးမယ့္နားတစ္စံု... ႏွစ္သိမ့္ေပးမယ့္ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လြာ..အစဥ္အၿမဲေႏြးေထြးေစ မယ့္မ်က္ဝန္းတစ္စံုနဲ႕ ၾကင္နာတတ္ တဲ့ႏွလံုးသား တစ္ခု အဓိကလိုအပ္တယ္..။ ခ်န္ထားခဲ့ရမယ့္ပစၥည္းကေတာ့သိပ္မမ်ားေပမယ့္ ခ်န္ဖို႕အရမ္းေမ့ေလ်ာ့တတ္ၾက တဲ့.... "ငါ " ဆိုတဲ့ အတၱ ... ပါပဲ ..။ :)

ခ်စ္ေသာ ညီမေလး မ်ား အတၱနည္းနည္း ေလး ခ်န္ထားခဲ့ၿပီးမွ လက္ထပ္ ၾကပါေနာ္... ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာဆိုတာ ကိုယ္ကလိုခ်င္ေလ... ကိုယ္ကပဲေပးဆပ္ရေလ ပါပဲ... အပူအပင္ကင္းေသာ အိ္မ္ကေလး တြင္ စံရေသာ အိမ္ၾကီးရွင္မ မ်ား ၿဖစ္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္း ေပးရင္ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္ ..။

ေလးစားေက်းဇူးတင္လ်က္

မနတ္သမီး

မွတ္သားဖြြယ္ရာ စာစုေလးမ်ား

၂၀-၈၀ နိယာမ

လူေတြမွာ ၂၀% က လည္ပင္းအထက္ပိုင္းနဲ႔ပိုက္ဆံရွာတယ္၊ ၈၀% က လည္ပင္းေအာက္ပိုင္းနဲ႔ ပိုက္ဆံရွာတယ္။ ၂၀% က အခ်ိန္ဝယ္တယ္၊ ၈၀% က အခ်ိန္ေရာင္းတယ္။ ၂၀% က လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းႀကီးေတြ လုပ္တယ္၊ ၈၀% က အလုပ္လုပ္တယ္။ ၂၀% က အနာဂတ္အတြက္ အစီအစဥ္ခ်တယ္၊ ၈၀% က အိပ္ယာထမွ ဒီေန႔ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားတယ္။ ၂၀% က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျပာင္းလဲတယ္၊ ၈၀% က ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေျပာင္းလဲပစ္တယ္။ ၂၀% က ဥစၥာႂကြယ္ဝတယ္၊ ၈၀% က ဆင္းရဲတယ္။ မင္း ၂၀% လုပ္မလား၊ ၈၀% လုပ္မလား။

တတိယ ၈ နာရီ

ဘုရားသခင္က လူတိုင္းလူတိုင္းကို တစ္ရက္မွာ ၈ နာရီစာ အပိုင္းအျခားသံုးခုစီ မွ်မွ်တတေပးထားတယ္။ ပထမ ၈ နာရီမွာ
လူေတြအလုပ္လုပ္ၾကတယ္၊ ဒုတိယ ၈ နာရီမွာ လူေတြအိပ္ၾကတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကြဲျပားျခားနားခ်က္ေတြကို မ်ားေသာအားျဖင့္ တတိယ ၈ နာရီကေန ဖန္တီးခဲ့ၾကတာပဲ။

လမ္းႏွစ္လမ္း

လူတိုင္းမွာ ေလွ်ာက္စရာလမ္းႏွစ္လမ္းရွိတယ္၊ တစ္လမ္းကေလွ်ာက္ကိုေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္း၊ ေနာက္တစ္လမ္းက ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္း။ မေလွ်ာက္မေန ေလွ်ာက္ကိုေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းကို လွလွပပေလွ်ာက္ၿပီးမွ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္လို႔ရပါလိမ့္မယ္။

တခါသံုးယံုၾကည္မႈ

ယံုၾကည္မႈဆိုတာ စာရြက္တစ္ရြက္လိုပဲ၊ ေၾကသြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘယ္လိုပဲျဖန္႔ျဖန္႔ နဂိုအတိုင္းျပန္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ခ်ာတူးလန္ ျမန္မာစစ္ကားမ်ား

အရမ္းသေဘာက်လုိ႔ ျပန္ရွယ္လုိ္က္တာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ 

ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္ျပီး Military Vehicles မ်ား ( FAW, Aerolus, Lanjian ) ေတြကိုေျပာတာထင္ေနပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီ့ကားေတြက ခ်ာတူးလန္ အဆင့္ထက္ေတာင္ေက်ာ္ေနပါျပီ မဟာခ်ာတူးလန္ျဖစ္ေနပါျပီ။ အဲ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမွာက War Action Movie ေတြအေၾကာင္းပါ။

၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ၀န္းက်င္က ရံုတင္ခဲ့ျပီး ေအာ္စကာတေလွၾကီး သိမ္းၾကံဳးယူသြားတဲ့ Saving Private Ryan ကိုရုပ္ရွင္ပရိသတ္ေတြ ေမ့ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ မင္းသားၾကီး Tom Hank ရဲ႕ စစ္ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ႕စိတ္ခံစားခ်က္ ေပၚလြင္တဲ့မ်က္ႏွာသြင္ျပင္၊ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနတဲ့ အဂ္လိပ္ေရလက္ၾကား၊ Omaha Beach၊ အတံုးအရံုးက်ဆံုးေနတဲ့ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္သားေတြ၊ ရက္စက္လွတဲ့ ဂ်ာမန္စက္ေသနတ္ၾကီးတို႔ကို ျမင္ေယာင္မိမွာျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္သားမ်ားကို သနားၾကသည္၊ ေလးစားၾကသည္၊ ရန္သူဂ်ာမန္တို႔အေပၚ ရြံမုန္းၾကသည္။ ရုပ္ရွင္ေကာင္းတခု၏ ရသ သာမက လူတိုင္း၏စိတ္ႏွလံုးတြင္ စူပါပါ၀ါ အေမရိကန္ကိုေလးစားမိၾကသည္။

ျပန္ေတြးၾကည့္ပါ သမိုင္းမွာတကယ္ေရာ ဒီလိုေတြျဖစ္ခဲ့လား။ ၁၉၄၅ ဂ်ာမန္တို႔ အရွံဳးၾကီးရွံဳးေနခ်ိန္ အေရွ႕ဘက္မွ ရုရွတို႔တင့္ကားႏွင့္လိုက္ၾကိတ္သလို တလွိမ့္လွိမ့္တက္လာျပီး ဂ်ာမန္တို႔၏ တပ္မဟာမ်ား တခုျပီး တခုျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းေနခ်ိန္တြင္ အေနာက္ဘက္ အဂၤလိပ္ေရလက္ၾကားမွ အေမရိကန္ ႏွင့္ အဂ္လိပ္တပ္မ်ား ကမ္းတက္တိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ D-day တြင္ Omaha, Utah ႏွင့္ ဓါးကမ္းေျခမ်ားမွ ေရေၾကာင္းလက္နက္ၾကီးပစ္ကူ အသာစီးအင္အားႏွင့္၀င္တိုက္ေတာ့သည္။ ထိုကမ္းေျခမ်ားမွာ ေ၀းလြန္းသျဖင့္ ဂ်ာမန္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားမွ ထင္မထားေသာေနရာျဖစ္သည္။ စစ္အင္အားၾကီး မဆိုထားဘိ ခုခံကာကြယ္ရန္ေလယာဥ္ ၂ စီးသာထားထားသည္။ စစ္သေဘၤာမ်ားပစ္ခတ္မွဳႏွင့္ပင္ ေျမျပင္မွာမြစာၾကဲေနျပီျဖစ္သည္။ အလြယ္တကူပင္တက္သိမ္းႏိုင္ေလသည္။ မက်ဘူးေတာ့မဟုတ္ စစ္ပြဲစဥ္တခုလံုး စစ္သည္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္က်သည္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြပဲေတာ့ မဟုတ္။ အဂၤလိပ္တပ္ေတြလဲ က်သည္။ သို႔ေသာ္ ရုပ္ရွင္ထဲတြင္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ကို မေတြ႕ရ အားလံုးအေမရိကန္ေတြပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ဂ်ာမန္ေတြဘက္က ပိုဆိုးသည္ ထုိတိုက္ပြဲမ်ားတြင္ပင္ မဟာမိတ္ေတြက်တာထက္ ၂ဆမက က်ဆံုးသည္။ ရဲေဘာ္မေျပာႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပင္ ၃၀ ေက်ာ္က်သည္။ ဘန္ကာမ်ားထဲတြင္ အရွင္လတ္လတ္မီးတိုက္ခံရသည္။ ဆုတ္ခြာရခ်ိန္တြင္ ရိကၡာျပတ္ကာ လူသားပင္စားရသည္ဟူ၏။ ထားေတာ့ ေျပာရင္း ေျပာရင္း ဘာလင္သိမ္းတိုက္ပြဲအထိေရာက္သြားေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဒီဇာတ္ကားနဲ႔တင္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက လုပ္ခဲ့တာေတြ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရသည္။ ျဗိတိသွ်ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးက ကန္႔ကြက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဟာလိ၀ုဒ္က ရွင္းရွင္းပဲျပန္ေျပာလုိက္သည္ ငါတို႔လိုရိုက္ႏိုင္လွ်င္ရိုက္ မရိုက္ႏိုင္လွ်င္ ပါးစပ္ပိတ္... ။ ရွင္းသည္။

ဒါတင္ပဲလား မဟုတ္ပါ။ အဂ္လိပ္စစ္တပ္က အေမရိကန္တို႔ထက္ အနာခံကာတုိက္ခဲ့ေသာ စစ္ပြဲေတြ မနည္းပါ။ Operation Market Garden, အာလာမိန္းတိုက္ပြဲ၊ Dankisk တိုက္ပြဲ အစရွိသည္တို႔မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေန၏။ အဂၤလိပ္စစ္သားမ်ားစြာ က်ဆံုးခဲ့သည္။ ေႏွာင္းေခတ္လူမ်ားက ဒါေတြေမ့သြားျပီ။ The Longest Day, Hamberger Hill ႏွင့္ Band of Brother စသည္ စသည္ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ အေမရိကန္တို႔ ဟီးရိုးျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစစ္ကားမ်ားတြင္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ားမွာ ဂ်စ္ကားတစ္စီးႏွင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသူမ်ား အျဖစ္သာ ပါ၀င္ခဲ့ရသည္။ေနာက္လူမ်ားဆိုလွ်င္ ဒုတိယကမၻာစစ္ဆိုတာ အေမရိကန္ႏွင့္ ၀င္ရိုးစြန္းႏိုင္ငံမ်ားတိုက္ပြဲ ဟုေတာင္ထင္ၾကလိမ့္မည္။

အေရွ႕ဘက္ စစ္မ်က္ႏွာတြင္လည္း ဂ်ပန္တို႔ အရွံဳးႏွင့္ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္ အေမရိကန္တို႔ေအာင္ပြဲခံေနခ်ိန္တြင္မေတာ့ မွန္ပါသည္။ အေမရိကန္ အထိနာခဲ့သည္။ ဂ်ပန္တို႔၏ ခါမိကာဇီ စိတ္ဓါတ္ကို မယွဥ္ႏိုင္ေသာအခါ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ထုတ္သံုးလိုက္သည္။ အႏွဴျမဴဗံုး ႏွစ္လံုးၾကဲခ်လိုက္သည္။ ေအးေရာ။ ဂ်ပန္ျပည္သူမ်ားစြာေသေၾကခဲ့ရသည္။ ယခုတိုင္ပင္ Radiation ျပသာနာမ်ားစြာရင္ဆိုင္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ အေမရိကန္ မီဒီယာမ်ားက အႏွဴျမဴဗံုးကိုေမ့လိုက္သည္။ ဂ်ပန္ကို ဗီလိန္လုပ္ကာ ရိုက္ထားေသာ ဇာတ္ကားေတြ မနဲမေနာ။ Pearl Habour, Wind Talker, Bridge on river Kwai အစရွိေသာ နာမည္ေက်ာ္ရုပ္ရွင္ေပါင္းစံု ျဖင့္ဂ်ပန္တပ္ေတြကို ဆိုး၀ါးလြန္းေသာ စစ္ဘီလူးေတြလိုရိုက္ထားသည္။ အႏွဴျမဴဗံုးၾကဲလိုက္သည္ကပင္ မွန္သလိုလို လုပ္လာသည္။

ကဲ အျဖစ္မွန္ကို ျပန္ၾကည့္ရေအာင္ ။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း ေသဆံုးသူမ်ား (စစ္သား only) စာရင္းကိုၾကည့္ပါ။

အေမရိကန္စစ္သား   ေလးသိန္းခန္႔ (ေရတပ္အပါအ၀င္)

ဆိုဗီယက္စစ္သား     ရွစ္ဆယ့္ရွစ္သိန္း မွ တစ္ရာ့ခုႏွစ္သိန္းၾကား

ဂ်ပန္စစ္သား           ႏွစ္ဆယ့္ ခုႏွစ္သိန္းခန္႔

တရုတ္စစ္သား        သိန္းသံုးဆယ္ခန္႔

အဂၤလိပ္စစ္သား       သံုးသိန္းရွစ္ေသာင္းေက်ာ္

ျပင္သစ္စစ္သား        ႏွစ္သိန္းခန္႔

ဂ်ာမန္စစ္သား          ငါးဆယ့္ငါးသိန္းခန္႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ဒါဆို အေမရိကန္မဟုတ္တဲ့ တျခားႏိုင္ငံက စစ္သားေတြကေရာ ဘာအတြက္ေသၾကရတာလဲ။ သူတို႔ကေကာ စစ္မတိုက္ဘူးလား။ ေမးစရာျဖစ္လာသည္။ မဟုတ္ပါဘူး တိုက္ခဲ့ပါတယ္။ အစာငတ္ေရငတ္ ရိကၡာျပတ္ရင္း တိုက္ခဲ့ အသက္စြန္႔ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အသက္စြန္႔ခဲ့တာကို ေဖၚျပမယ့္မီဒီယာ မရွိတဲ့အတြက္ ေနာက္လူေတြက အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ေတာင္ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။                 

Bad master and servant

ဒီတစ္ခါေတာ႔ ဗြီဒီယုိ ေလးတစ္ခု တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒီဗြီဒီယုိေလးကို ၾကည္႔ျပီး တစ္ခုခု က်န္ခဲ႔မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေခါင္စဥ္က ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ သေဘာနဲ႔ေပးထားတာပါ။ youtube မွာ ေလွ်ာက္ရွာရင္းနဲ႔ ေတြ႔လုိ႔။ ႏွစ္သက္မိလုိ႔တင္လုိက္တာပါ။ သခင္ဘယ္ေလာက္ဆုိးဆုိး သခင့္အနားက ခြဲခြာ မသြားတဲ႔ ဗိ်ဳင္းကေလးေပါ့။

အားလုံးကိုေလးစားလ်က္.......

ႏွစ္သက္မိေသာ စာစုေလးမ်ား(၁)

ကြ်န္ေတာ္ဖတ္မိေသာ စာအုပ္မွ ႏွစ္သက္ေသာ စာစုေလးမ်ားကုိ တင္ျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မေန႔သည္ အိပ္မက္၊

မနက္ျဖန္သည္ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္၊

ယေန႔သည္ လက္ေတြ႔ဘ၀။

Yesterday is only a dream, tomorrow is  only a vision , but today is life .

အေတြးအေခၚ ႏွင့္ ဘ၀ကုိ ပတ္၀န္းက်င္က ျပဳျပင္ေပးသည္။

Environment influence one'e mode of life and thought.

အသုံးမ၀င္ေသာ အသက္ရွည္ျခင္းသည္ ေစာေစာ ေသျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ 

A uneless life is an early death.

ဘ၀ဆုိတာ ဘာမွမဟုတ္ေသာ္လည္း ရုန္းကန္မွဳ တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။

Life is nothing but a struggle .

ပ်င္းရိျခင္းသည္ အသက္ရွင္ေနသူအား(ဘ၀အား) သျဂိၽၤလ္ျခင္းျဖစ္သည္။

Lazy is a burial of a living man.

အသက္ရွင္ေနသေရြ႔ ဘယ္လုိေနထုိင္ရမည္ကို အျမဲ ေလ့လာဆည္းပူးေနပါ။ 

As long as you live, keep learning how to live.

အသက္ရွင္ျခင္း(ဘ၀) ဟူသည္ တုိက္ပြဲပင္ျဖစ္သည္။

To live is to do battle .

အခ်စ္သည္ သူ႔အလုိအေလ်ာက္ေပး၏။ ၀ယ္ယူလုိ႔ မရေပ။

Love gives itself ,it is not bouhgt.

အခ်စ္ ႏွင့္ ေခ်ာင္းဆုိးျခင္းကို ဖုံးကြယ္ထားလို႔မရေပ။ 

Love and cough  can not be hid. ( ဖုံးကြယ္ ထားရင္ ပုိဆုိးတယ္ ဟုတ္ ...:) )

ဘ၀သည္ ပန္းျဖစ္ျပီး အခ်စ္သည္ ၀တ္ရည္ျဖစ္ေပသည္။

Life is a flower of which love is the honey.

ဘ၀၏ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ဖြယ္ရာ အေကာင္းဆုံးမွာ အခ်စ္ပင္တည္း။

The greatest pleasure of life  is love.

အခ်စ္တြင္ မ်က္ေစ႔မရွိပါ။ 

Love is blind . (ခ်စ္ေနေသာေၾကာင္႔ အျပစ္မျမင္ျခင္း ျဖစ္မည္ထင္၏...:P)

အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္သည္ ဘယ္ေသာအခါမွ မေဟာင္းႏြမ္းေပ။

Ture love  never grows old .

အခ်စ္သည္ ကမာၻၾကီးကို တည္ေဆာက္ထားသည္။ 

Love made the world . ( မွန္၏ ကြ်န္ေတာ္႔ ကမၻာၾကီးေပါ့.....:P )

အခ်စ္သည္ အရာရာကိုေအာင္ႏုိင္၏ ။ 

Love conqueror all things.

ကြ်ႏ္ုပ္သည္ အရူးျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေကာင္းတာမွန္သမွ်ကို ခ်စ္၏။

I am a fool anything that is good .

ေစာစီးစြာ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းသည္ အခ်စ္တာရွည္၏။

Early marriage ,long live.

ငယ္ခ်စ္သည္ မေပ်ာက္ပ်က္။

Old love does not rust. (ငယ္ကအခ်စ္ အႏွစ္တစ္ရာ မေမ႔သာ )

ေဒါသသည္ မုိက္မဲမွဳျဖင့္ စတင္ခဲ႔ျပီး ေနာင္တရရွိျခင္းျဖင့္ အဆုံးသတ္သည္။

Anger begins with folly, and ends with repentance.

ေဒါသၾကီးသူ စကားတုိ။

A short tempered person's speech is short.

မီးျပင္းတဲ႔အခုိက္ ေရလုိက္လုိ႔လည္းမႏုိင္။

While the fire is raging, water can do nothing.

ေဒါသျဖစ္ေနသူသည္  သူ၏မ်က္စိကုိပိတ္ထားျပီး  သူ၏ပါးစပ္ကိုပိတ္ထာ၏။

An angry man opens his mouth and shuts up his eyes.

ေဒါသကုိ ကုစားဖုိ႔ရာ အၾကီးမားဆုံး ေသာနည္းလမ္း ကား အခ်ိန္ဆြဲထားရန္ပင္ျဖစ္သည္။

The gratest for anger is delay.

ေဒါသျဖစ္ျခင္းသည္ ေခတၱခဏ ရူးသြပ္ျခင္းျဖစ္သည္။

Anger is short madness.

လူတစ္ေယာက္ဒုကၡေရာက္ျခင္းသည္  မခ်မ္းသာရေသာ္လည္း အသိပညာတုိးပြားလာေလသည္။

Advesity makes a man wise , not rich.

ၾကံသာ အစဥ္ခ်ိဳသည္၊ လူ သည္ အစဥ္မခ်ိဳ။

Only sugar-cane is always  sweet , not man.

ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေသာသူတုိင္း ေအာက္က တက္၏။

Whoever has reached the peak , had  to begin the climb at the foot of the hill.

တုံဆုိင္းေသာလူသည္ ရွံဳးႏွိမ္႔သည္။

The man who hesitates is lost.

လူတစ္ေယာက္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာအခါ နာရီထုိးသံပင္ မၾကားေပ။

When a man happy he does not hear the clock strike.( နာရီထုိးသံမေျပာနဲ႔ ဗုံးၾကဲတာေတာင္ ၾကားမွမဟုတ္ဘူး....:) )

လူၾကီးနွင့္လူငယ္သည္ ဘယ္ေတာ႔မွ သေဘာထားျခင္းတုိက္ဆုိင္မည္ မဟုတ္။

Youth and age will never agree.(May be sometime )

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

သုေတသီ ဘုန္းျမင့္ေသြး

Steve Jobs ေၿပာခဲ့ေသာ မိန့္ခြန္း

ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ေတာ႔ ဖတ္ၾကည္႔ေစခ်င္တယ္။ တကယ္ကုိ တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ အတုလည္းယူသင့္ပါတယ္။ 

ကမၻာ့အေကာင္းဆုံး တကၠသိုလ္ႀကီးတစ္ခုရဲ့ ဘြဲ႔ရ ေမာင္မယ္မ်ားကို ေတြ႔ဆုံ စကားေျပာခြင့္ ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူမိေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားဆိုတာ ဒီေန႔မွ တက္ဖူးတာပါ။ ဒီ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားမွာ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝ ဇာတ္လမ္းေလး သုံးပုဒ္ ေျပာပါရေစ။ မိန္႔ခြန္း အရွည္ႀကီး မဟုတ္ပါ။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အေၾကာင္းအရာေတြ မဟုတ္ပါ။ ဇာတ္လမ္းသုံးပုဒ္ ထဲပါ။

ပထမဆုံး ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ျခင္း အေၾကာင္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္ Reed College မွာ ေျခာက္လပဲ တက္ၿပီး ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းက မခြါႏိုင္ေသးပဲ ေနာက္ ၁၈ လေလာက္ အတန္းေတြ ဆက္တက္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရတယ္ ထင္ပါသလဲ။

ဒီ ဇာတ္လမ္းက ကြၽန္ေတာ္ မေမြးခင္ အခ်ိန္ကစၿပီး ေျပာျပရမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကိုယ္ဝန္ ရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေမဟာ အိမ္ေထာင္ မရွိေသးတဲ့ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားဖို႔ ေပးလိုက္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားမဲ့ မိဘမ်ားဟာ ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြသာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ အေမ့ စိတ္ထဲမွာ အႀကီးအက်ယ္ စြဲေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဥပေဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔ဇနီးတို႔က ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း လႊဲယူလိုက္ဖို႔ ႀကိဳတင္ စီစဥ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို "အူဝဲ"ဆိုၿပီး ေမြးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔က မိန္းကေလးမွ လိုခ်င္ပါတယ္လို႔ စိတ္ေျပာင္း သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အခ်ိန္မေတာ္ ညႀကီး သန္းေခါင္မွာ ေမြးစား မိဘေလာင္း တန္းစီစာရင္းထဲက ကြၽန္ေတာ့မိဘမ်ားကို ဖုံးဆက္ခဲ့ပါတယ္။

"ဒီမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ ရထားတယ္။ ယူမလား…" တဲ့။ မိဘမ်ားကလဲ "သိပ္ယူတာေပါ့…" တဲ့။ အဲဒီလို ေပးလိုက္ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အေမဟာ ဘြဲ႔ရပညာ တတ္မဟုတ္တာ၊ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အေဖဟာလဲ အထက္တန္းေက်ာင္းေတာင္မွ မေအာင္တာကို ကြၽန္ေတာ့ ေမြးမိခင္က သိသြားတာပါ။ ေမြးမိခင္ဟာ ေမြးစားစာခ်ဳပ္မွာ သေဘာတူေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးမေပးခဲ့ပါဘူး။ ေနာင္လေပါင္း အေတာ္ၾကာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ရဲ့ မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို "တကၠသိုလ္ ထားေပးပါ့မယ္…" လို႔ ကတိေပးမွ ေမြးမိခင္က စိတ္ေလ်ာ့ၿပီး လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တာပါ။

ေနာက္ ၁၇ ႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဆင္အျခင္ ကင္းမဲ့စြာနဲ႔ Stanford တကၠသိုလ္နီးပါး စားရိတ္ႀကီးတဲ့ တကၠသိုလ္ကို ေ႐ြးခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတၠသိုလ္ပညာေရးအတြက္ အေျခခံလူတန္းစား မိဘမ်ားရဲ့ စုေငြေတြ အားလုံးကို ကြၽန္ေတာ္သုံးမိရက္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေျခာက္လ အၾကာမွာေတာ့ ဒီပညာ ေရးဟာ တကယ္ေပးရတာနဲ႔ တန္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ဘဝရည္ မွန္းခ်က္ဆိုတာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ တတၠသိုလ္ပညာေရးကေနၿပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အေျဖထုတ္ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုတာလဲ စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ပါ။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိဘေတြရဲ့ တစ္သက္စာစုေငြကို တကၠသိုလ္မွာလာၿပီး ၿဖဳံးေနတာပါဘဲ။

ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လဲ တကၠသိုလ္ကထြက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္က်ရင္အားလုံး အဆင္ေျပ သြားမွာပါလို႔ မ်က္စိစုံမွိတ္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခု ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အေကာင္းဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုပါ။ ေက်ာင္းက ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဘဲ မတက္ခ်င္ဘဲ တက္ေနရတဲ့ အတန္းေတြကို တက္စရာ မလိုေတာ့တာေၾကာင့္ တက္ခ်င္ စရာေကာင္းတဲ့ အတန္းေတြထဲမွာ ဝင္ထိုင္ ေက်ာင္းသား လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ကဗ်ာမဆန္တာ ေတြလဲပါပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့မွာ ေနစရာ အခန္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့အခန္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိပ္ခဲ့ရပါတယ္။ Coke ပုလင္းေတြကို လိုက္စုၿပီး ျပန္အပ္လို႔ရတဲ့ တစ္ပုလင္း ၅ ဆင့္ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ဗိုက္ျဖည့္ရပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ညတိုင္း ခုႏွစ္မိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး Hare Krishna ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းမွာ ထမင္းတနပ္ အဝ သြားစားရပါတယ္။ စားလို႔ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ စူးစမ္းလိုစိတ္ ေနာက္လိုက္ရင္း၊ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာေတြကို လိုက္လုပ္ရင္း ႀကဳံႀကိဳက္ခဲ့တာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဖိုးမျဖတ္ ႏိုင္တဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာေလးတစ္ခု ေပးပါရေစ။

အခ်ိန္ပညာ

ကြ်န္ေတာ္ဒီတစ္ခါ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ႕ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကုိ ျပန္ျပီးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ 

ေရွးအခါက ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ဗာရာဏသီျပည္မွာ လုလင္ငါးရာကုိ ပညာသင္ေပးေနတဲ႕ ဒိသာပါေမာကၡၾကီး တစ္ဦးျဖစ္ခဲ႕တယ္။ လုလင္ေတြမွာ အခ်ိန္မွန္မွန္တြန္တဲ႕ ၾကက္တစ္ေကာင္ရွိတယ္။ လုလင္ေတြဟာ အဲဒီၾကက္တြန္သံကုိနားေထာင္ျပီး  အိပ္ရာထ ပညာသင္ယူၾကပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီၾကက္ ေသသြားခဲ႔ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ လုလင္ေတြလည္း ၾကက္တစ္ေကာင္ထပ္ရွာၾကပါတယ္။ လုလင္တစ္ေယာက္က သုႆန္မွာ ထင္းေခြရင္းနဲ႕ ၾကက္တစ္ေကာင္ကုိ ဖမ္းလာခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီၾကက္က သုႆန္မွာ ၾကီးျပင္းလာတာမုိ႕ ဘယ္ခ်ိန္ တြန္ရမယ္ဆုိတာကုိမသိပါဘူး။  ဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ညဥ္႕နက္ သန္းေခါင္တြန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ မုိးလင္းမွ တြန္ပါတယ္။ ညသန္းေခါင္မွတြန္ေတာ့ အတတ္ပညာသင္ေနတဲ႕ လုလင္ေတြဟာ ညသန္းေခါင္ကေန မနက္အာရုဏ္တက္အထိေတာင္ မသင္ယူႏုိင္ၾကေတာ႕ပါဘူး။  အိပ္ငုိ္က္ေနတုန္းသင္တာျဖစ္တဲ႕အတြက္ ဘယ္ရာမွလည္းေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိၾကေတာ့ဘူး။ မနက္မုိးလင္းအားၾကီးမွ တြန္ေတာ့လည္း စာသင္ဖုိ႕အခ်ိန္ေတြ ေႏွာင္းကုန္ပါသတဲ႕။ အဲဒီေတာ့သူတုိ႕စဥ္းစားၾကတယ္။ " ဒီၾကက္ဟာ မုိးလင္းမွ တြန္ခ်င္ တြန္တယ္၊ ညသန္းေခါင္မွတြန္ခ်င္တြန္တယ္ ၊ ငါတုိ႕ဒီၾကက္ကုိ အားကုိးလုိ႕ကေတာ့ အတတ္ပညာျပီးဆုံးမွာ မဟုတ္ဘူးေတာ့ဘူးလုိ႕ " စဥ္းစားမိၾကတယ္။ ဒါနဲ႕ သူတို႕လည္း အဲဒီ အခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္တြန္တဲ႕ၾကက္ကုိ လည္လိမ္ျပီး ရိုက္သတ္လုိက္ၾကတယ္။  အဲဒီေၾကာင္းအရာကုိ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဒိသာပါေမာကၡၾကီးကုိ ေျပာၾကားၾကပါတယ္။  အဲဒီေတာ့ ဆရာၾကီးက " အဆုံးအမကုိ မခံယူရဘဲ ၾကီးျပင္းခဲ႕တာမုိ႕ ဒီၾကက္ဟာ ေသပြဲ၀င္ရတယ္ " လုိ႕ မိန္႕ခဲ႕ပါတယ္။
ဒီၾကက္ဟာ အခ်ိန္အခါကုိမသိလုိ႔အသတ္ခံရတယ္။ အခ်ိန္အခါကို ဒီၾကက္လုိ တိရစၧာန္မွ မသိၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားလည္း အခ်ိန္အခါကုိ မသိၾကပါဘူး။ အခ်ိန္အခါကုိသိတဲ႕ အသိဥာဏ္ရွိဖုိ႕ လူတုိင္းမွာ လုိအပ္ပါတယ္။ အခ်ိန္အခါကုိ တိရစၧာန္မသိရင္ တိရစၧာန္မွာ ဒုကၡေတြ႕တယ္၊ လူကမသိဘူးဆုိရင္ လူမွာ ဒုကၡေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။  အခ်ိန္အခါဆုိတာ ဘယ္လုိမ်ိဳးလဲဆုိရင္ စကားကုိေျပာသင့္တဲ႕အခ်ိန္မွ ေျပာတာ၊ မေျပာသင့္တဲ႕အခ်ိန္ကုိမေျပာတာ ။ အက်ိဳးရွိတဲ႕ စကားျဖစ္အုံးေတာ့  မေျပာသင့္တဲ႕အခ်ိန္မွာသြားေျပာရင္  အက်ိဳးမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ အခ်ိန္မွာ ကြ်မ္းက်င္တဲ႕ ပညာဟာ ေနရာတကာမွာ လုိအပ္ပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ေနပါတယ္ဆုိ အသုဘ အေၾကာင္းေျပာတာတုိ႕၊ စာသင္ခန္းထဲမွာဆုိရင္လည္း Bio သင္ေနပါတယ္ဆုိ physics အေၾကာင္းထေျပာတာ အဲလုိမ်ိဳးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ပိတ္၀န္းက်င္မွာလည္း အမ်ားၾကီးပါ ။ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါကုိ သိဖုိ႕ အမ်ားၾကီး လုိအပ္ပါတယ္။ ဥပမာေပါ့ေနာ္... သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာကို...နင္က ဘာျဖစ္တယ္..ညာျဖစ္တယ္ဆုိျပီး အျပစ္ေျပာေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့...ရလဒ္က ေကာင္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီခ်ိန္မွာသူဘာသာ  ဘာပဲ မေကာင္းလုပ္ခဲ႕လုပ္ခဲ႕ သူစိတ္မေကာင္းခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ္႕ေဖးမေပးရမွာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရွိေသးတယ္  ႏွစ္ေယာက္တည္းေျပာရမယ္႕ စကားကုိ လူၾကားထဲေရာက္မွ ေျပာတာ။ အဲဒီေျပာတဲ႕စကားက တစ္ဖက္လူရဲ႕ အားနည္းခ်က္ျဖစ္ေနတယ္ဆုိပါစုိ႕။ သူဘယ္လုိခံစားရမလဲ။ ေျပာလုိက္တဲ႕သူအေပၚကုိေရာ ေဒါသမထြက္ႏုိင္ဘူးလား ။ အဲဒီေတာ့ မေခၚမေျပာၾကျဖစ္ကုန္ေရာ။ သူတပါးရဲ႕အားနည္းခ်က္ကုိ  လူၾကားသူၾကားထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ..ထုတ္ေဖာ္မေျပာသင့္ပါဘူး။ေျပာခ်င္အုံးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ႕အခ်ိန္မွာ မင္းဒါေလးေတာ့ျပင္သင့္တယ္ကြာ၊ မင္းမွာဒီအားနည္းခ်က္ေလး ရွိေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ တန္ဖုိးရွိတဲ႕ စကားေျပာေနပါေစ နားေထာင္တဲ႕သူက မျဖစ္မေနမုိ႕ နားေထာင္ေနရတယ္ဆုိရင္လည္း ဘာအက်ိဳးရွိမွာလဲ။ ဆရာက စာေမးပြဲနီးလုိ႕  စာက်က္ၾက ငါ့တပည့္တုိ႕လုိ႕ေျပာျပီး.တပည့္ေတြက စာမက်က္ဘူးဆုိရင္ စာေမးပြဲက် ၾကမွာေပါ့။ ဆရာေျပာလုိက္တာ စာက်က္ၾကဆုိတဲ႕ တန္ဖုိးရွိတဲ႕စကားပဲ။ တပည့္ေတြက မလုိက္နာေတာ့ အခ်ည္းအနီးပဲ ျဖစ္သြားတယ္။  သူငယ္ခ်င္းတုိ႕လည္း အခ်ိန္ပညာကုိ ကြ်မ္းက်င္စြာ တတ္ကြ်မ္းၾကပါေစ...။ စကားကုိေျပာသင့္တဲ႕အခ်ိန္ေျပာ၊ မေျပာသင့္တဲ႕အခ်ိန္မေျပာဘူးေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ တန္ဖုိးရွိတဲ႕ စကား ၊ ေထာင္တန္တဲ႕ စကားေတြေျပာလာသူရွိရင္လည္း အမိအရ ဖမ္းယူႏုိင္ၾကပါေစ....။ ကြ်န္ေတာ္စာမေရးတတ္ပါ။ သည္းခံျပီးေတာ့ ဖတ္ေပးတာကုိ အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အားလုံးကုိေလးစားလ်က္......

မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာျပီလား

ဆရာေဖျမင့္ေရးတဲ႔ ေဆာင္းပါးေလးပါ။ အရမ္းကုိေကာင္းပါတယ္။ အတုယူစရာေတြ ၊ လုိက္နာ မွတ္သားသင့္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ စိိတ္ဓာတ္ခြန္အားလည္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ မဖတ္ရေသးသူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

လက္(စ)ေပါလ္(Les Paul)အေမရိကန္ ဂစ္တာသမား။ ၁၉၁၆တြင္ ၀စၥကြန္ဆင္ၿပည္နယ္ ေ၀ၚကီရွာၿမိဳ႕၌ ဖြားသည္။ေရဒီယို၌ ေက်းလက္ေတးမ်ား တီးခတ္သီဆိုရင္း စတင္နာမည္ရခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဂ်ပ္ဇ္ဂီတဘက္သို႔ ကူးေၿပာင္းကာ လက္(စ)ေပါလ္သံုးေယာက္၀ိုင္းကို ဖြဲ႕စည္းသည္။ ၁၉၃၈ မွ ၁၉၄၁ အတြင္း နာမည္ႀကီးဖရက္(ဒ)၀ါရင္းအဖြဲ႕ႏွင့္ လိုက္ပါ ေဖ်ာ္ေၿဖရင္း သံုးေယာက္၀ိုင္း ပို၍လူသိမ်ားလာသည္။ ၁၉၄၂တြင္ ေဟာလိ၀ုဒ္သို႔ေရာက္သည္။ ၁၉၅၀ ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားအတြင္း သူအထူးေက်ာ္ႀကား ေအာင္ၿမင္လာသည္။ အဓိက,က ဇြဲနပဲႀကီးႀကီးႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ သူ၏ စမ္းသပ္တီထြင္မႈမ်ားေႀကာင့္ၿဖစ္သည္။ ဂစ္တာၿဖင့္ မာလတီပယ္ ရီေကာ့ဒင္းမ်ား သူ စတင္ၿပဳလုပ္သည္။ ေဆာလစ္ ‘ေလာ့ဂ္’ ဂစ္တာကို တီထြင္သည္။ လွ်ပ္စစ္ဂစ္တာ ေရပန္းစားေအာင္ သူႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ဇနီးေမရီဖို႔ဒ္ႏွင့္တြဲဖက္၍ ထင္ရွားေသာ ဓာတ္ၿပား အခ်ပ္ေပါင္းမ်ားစြာ သြင္းခဲ့ၿပီး ရုပ္ၿမင္သံႀကားတြင္လည္း ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ႀကာေအာင္ ပူးတြဲတင္ဆက္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းကာလ၌ လွ်ပ္စစ္ဂစ္တာအား ပို၍ပီၿပင္ထက္ၿမက္ေသာတူရိယာပစၥည္း ၿဖစ္ေအာင္ မြမ္းမံၿပဳၿပင္ေသာ အလုပ္ကိုပင္ႏွစ္ၿမွပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။


‘ကိုယ္တကယ္လုပ္မႀကည့္ေသးပဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လုပ္မရဘူး လို႔ဘယ္ေတာ့မွမေၿပာနဲ႔’
ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲႏွင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ နံရံတံတိုင္းဟူသည္လည္း နာနာဖိတြန္းလွ်င္ တစ္ခ်ိန္မွာ ၿပိဳလဲသြားႏုိင္သည္။


‘မၿဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာၿပီလား’
အဲသည္ေန႔တုန္းက အလုပ္သမားေတြ ေၿမာင္းတူးေနႀကသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္က ေၿမာင္းကို စိတ္မ၀င္စား။ ေန႔လယ္စာ စားရန္ သူတို႔နားႀကသည့္အခ်ိန္ ဆံပင္ၿဖဴက်ဳိးက်ဲ ႏွင့္ အလုပ္သမားႀကီး တစ္ေယာက္ သူ႕ဘာဂ်ာေဟာင္းေလး ထုတ္ၿပီး မႈတ္သည့္အခါမွသာ ကြ်န္ေတာ္အံ့ႀသသေဘာက်ကာ ေငးႀကည့္ေနမိသည္။ အဲသည္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသားေလးပဲ ရွိေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထဲတြင္ ‘ငါသာ ဒီလိုမႈတ္တတ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ’ ဟုေတြးေနမိသည္။ သည္အခိုက္ အလုပ္သမားႀကီးက ဘာဂ်ာကို ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ရုတ္တရက္ထိုးေပးသည္။ ‘လုပ္ကြာခ်ာတိတ္မႈတ္ႀကည့္စမ္း’ ‘ကြ်န္ေတာ္မမႈတ္တတ္ဘူးခင္ဗ်’ကြ်န္ေတာ္ကၿငင္းသည္။ လူႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္စိုက္ႀကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ‘ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကေလးရ ၊ မႈတ္သာႀကည့္စမ္းပါ ၊ ေတာ္ႀကာေတာ့ မင္းကြ်မ္းသြားမွာ’ ဟုဆိုသည္။ အဲသည္ေနာက္ သူက ကြ်န္ေတာ့္တစ္သက္တာအတြက္ တန္ဖိုးအရွိဆံုး စကားတစ္ခြန္းကို ဆိုသည္။ ‘ကိုယ္ တကယ္လုပ္မႀကည့္ေသးဘဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လုပ္မရဘူးလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေၿပာနဲ႔ကြ’ ဟူ၍။ တစ္ေန႔မွာ စႏၵရားဆရာက အေမ့ထံ စာတစ္ေစာင္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေပးပါသည္။ စာက ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္၍မညွာမတာေရးထားသည့္စာ။ ‘ခင္ဗ်ားရဲ႕သား လက္စတာဟာ ဂီတပညာ ဘယ္ေတာ့မွ သင္လို႔တတ္မွာမဟုတ္ဘူး ၊ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုေနာက္ထပ္မသင္ႏုိင္ေတာ့ပါ’တဲ့။ သည္စာ ဖတ္ၿပီးေနာက္ အလုပ္သမားႀကီး ေၿပာခဲ့ေသာစကားကို ကြ်န္ေတာ္ေၿပးသတိရသည္။ စင္စစ္ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္မဆုတ္ခ်င္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဂီတပညာ သင္၍ မရႏုိင္ဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္မွ စမ္းသပ္မႀကည့္ရေသးတာ။ သင္လို႔ရတယ္ဆိုတာ သက္ေသၿပႏုိင္ေအာင္ ငါ ႀကိဳးစားမယ္ဟုကြ်န္ေတာ္ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ အဲသည္ႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘာသာ ဂစ္တာအတီးသင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နားမွာ ဂစ္တာသမားတစ္ေယာက္ရွိရာ အဲသည္လူ တီးသည့္အခါ ေဘးက အေသအခ်ာႀကည့္ၿပီး ႀကိဳးေၿခာက္ႀကိဳးေပၚမွာ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ဘယ္အေနအထား ထား၍တီးလွ်င္ ဘယ္အသံထြက္သည္ဆိုတာ မွတ္သားကာ ၄င္းအတိုင္း ထပ္တူလိုက္တီး ႀကည့္ၿခင္း ၿဖစ္သည္။ သင္ယူရသည့္ခ်ိန္တာကရွည္ႀကာလွပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ ကိုယ္ ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္တီးခတ္ႏိုင္မည့္တူရိယာပစၥည္းတစ္ခုကိုေတြ႕ရွိခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။


အသက္ႏွစ္ဆယ္ အရြယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ဂ်ပ္ဇ္ဂစ္တာကို ပင္တိုင္ထားၿပီး သံုးေယာက္၀ိုင္းတစ္ခု ဖြဲ႕စည္းသည္။ ၿပီး ေအာင္ၿမင္ေက်ာ္ႀကားလာရမည္ဟူေသာ ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ နယူးေယာက္သို႔ တက္ခဲ့ႀကသည္။ သို႔ေသာ္ နယူးေယာက္ေရာက္ေတာ့ နာမည္ႀကီးတီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔လို ရြက္ပုန္းသီး ပညာသည္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းပင္ မဆက္ဆံခ်င္ႀကတာ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္သံကုိ ၿမည္းစမ္းႀကည့္ဖို႔ပင္အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္သူတို႔အလုပ္မ်ားေနႀကသည္။


တစ္ေန႔ ဘေရာ့ဒ္ေ၀း သဘင္ဂီတ လမ္းမ အေဆာက္အဦးႀကီးတစ္ခု၏ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္အဖြဲ႕ ထိုင္ေစာင့္ေနဆဲ နာမည္ႀကီး ပင္ဆီလ္ေဗးနီးယင္းအဖြဲ႕၏ ေခါင္းေဆာင္ ဖရက္(ဒ) ၀ါရင္း ဓါတ္ေလွကားဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားတာ ကြ်န္ေတာ္လွမ္းၿမင္သည္။ ရုတ္တရက္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ သည္လူ႔ကို သည္ေနရာမွာပဲ တီးၿပလိုက္မည္ဟု ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အဖြဲ႕သားတစ္ေယာက္က လန္႔သြားသည္။ ‘ဟ ဒီေနရာႀကီးမွာ ျဖစ္ပါ့မလားကြ’ဟု ဆိုသည္။


‘တကယ္ၿဖစ္မၿဖစ္ ေသခ်ာေအာင္ စမ္းႀကည့္တာေပါ့ကြာ’ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာရင္း ဂစ္တာကို ေကာက္ကိုင္လုိက္သည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ဓါတ္ေလွကားကလည္း ႀကာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္သံကို ႀကားရေသာအခါ ဖရက္(ဒ) အံ့အားသင့္သြားသည္။ ဓါတ္ေလွကား ေရာက္လာ၍ ေလွကားထဲ သူမ၀င္မီမွာပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ‘လက္(စ) ေပါလ္ သံုးေယာက္၀ိုင္း’ ကို သူငွားရမ္းၿပီးၿဖစ္သြားေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ႀကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ညစဥ္ညတိုင္း ဂစ္တာကို အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု တီထြင္စမ္းသပ္ တီးခတ္ေနခဲ့သည္။ သည္တူရိယာပစၥည္း တကယ္ထူးၿခားေပၚလြင္လာေအာင္ ၿမွင့္တင္ေပးႏိုင္မည့္ နည္းနာမ်ား ကၽြန္ေတာ္ မၿပတ္ရွာေဖြခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဂစ္တာတစ္လက္တည္းႏွင့္ပင္ ဂစ္တာမ်ားစြာပါ၀င္ေသာ သံစံုတီး၀ိုင္းႀကီးတစ္ခုမွ ထြက္လာသည့္အသံမ်ိဳး ရေအာင္ ဖန္တီးရန္ နည္းလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္အတြက္ ရစ္သမ္ ၊ မယ္လဒီ ၊ ဟာမိုနီ ၊ ဘက္ဂေရာင္း စသည္တို႔ကို တစ္ခုခ်င္း သီးၿခားစီ တီးခတ္ၿပီး အသံသြင္းယူသည္။ ထို႔ေနာက္ ၄င္းဓာတ္ၿပားမ်ားအားလံုးမွ အသံစံုကို ဓာတ္ၿပားတစ္ခ်ပ္တည္းသို႔ ေၿပာင္းေရႊ႕ထည့္သြင္းသည္။ ဤသည္ကား ယခုအခါ မာလတီပယ္(Multiples)ဟုလူသိမ်ားေနၿပီၿဖစ္သည့္နည္းၿဖစ္ပါသည္။


ပထမဆံုး မာလတီပယ္ဓာတ္ၿပားမ်ား သြင္းရန္ ကုမၸဏီတစ္ခုႏွင့္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿဖစ္ၿပီးေနာက္ မိသားစုထံ အလည္ၿပန္ခဲ့သည္။ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းအနားယူၿပီး အၿပန္လမ္းတြင္ ကားဘီးေခ်ာ္ၿပီး လမ္းေဘး ထုိးက်သည္။ ဆီးႏွင္းေတြထဲမွာ ရွစ္နာရီေလာက္ ႀကာၿပီးမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႕ႀကကာ လူနာတင္ယာဥ္ႏွင့္ေဆးရုံသို႔ယူေဆာင္ႀကသည္။ ေဆးရုံက လူနာမွတ္တမ္းမွာ ေရးသားထားသည့္ ကြ်န္ေတာ့္ထိခိုက္ဒဏ္ရာစာရင္းက ေႀကာက္စရာ ရွည္လ်ားလြန္းလွသည္။ ေက်ာရုိးဆစ္ တခ်ိဳ႕ က်ိဳးသြားသည္။ ပခံုးႏွစ္ဖက္လံုး က်ိဳးသြားသည္။ ႏွာေခါင္းရုိး က်ိဳးသည္၊ ညာဘက္လက္ေမာင္းရုိးက သံုးေနရာတိတိ က်ိဳးသြားသည္။ အဲသည္ေနာက္ နံရုိး အေတာ္မ်ားမ်ား၊ တင္ရိုးေခြ၊ ၿပီးေတာ့ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး။ တစ္ေန႔နံနက္မွာ ဆရာ၀န္ေတြ ကြ်န္ေတာ့္ညာလက္ေမာင္းရိုးက က်ိဳးေႀကသြားတာေတြ သိပ္မ်ားေနသၿဖင့္ ၿပန္လည္ၿပင္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းေနေႀကာင္း သံုးသပ္ၾကသည္။ သည္လက္ကို ၿဖတ္ပစ္လိုက္တာအေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေလမလားသူတို႔ေဆြးေႏြးႀကသည္။
 သူတို႔ ေၿပာဆိုႀကသည့္ စကားမ်ား၏ အနက္ အဓိပၸာယ္ အၿပည့္အ၀ကို ေသခ်ာစြာ ေစ့ငုေနမိသည့္အခ်ိန္ အခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ ဘာသံမွ် မႀကား။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားေနမိသည္က လက္ေမာင္းရင္းကသာ ၿဖတ္မည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ ဂစ္တာသမားဘ၀ ဆံုးျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားခဲ့သမွ် သဲေရက်ၿပီ ဆိုတာပဲ ၿဖစ္သည္။ ခုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းရင္းကပင္ အတိတ္ကာလဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္ လြင့္ေမ်ာေရာက္ရွိသြားသည္။ ဘာဂ်ာေဟာင္းေလးကို မႈတ္ေနသည့္ ေၿမာင္းတူးအလုပ္သမားႀကီးဆီသို႔။ ယခုအခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္ ရရွိခဲ့သမွ် ေအာင္ၿမင္မႈသည္လည္း သူေပးသည့္ အႀကံဉာဏ္အတိုင္း လိုက္နာခဲ့ျခင္းေႀကာင့္သာ ၿဖစ္သည္။ ဆံၿဖဴက်ိဳးက်ဲႏွင့္ သူ႕ရုပ္သြင္ကိုကြ်န္ေတာ္ၿပန္ၿမင္လာသည္။ သို႔ႏွင့္၊ကၽြန္ေတာ့္ခုတင္ႏွင့္အနီးဆံုးမွာရွိသည့္ဆရာ၀န္ကိုလွမ္းေၿပာသည္။ ‘ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာပါရေစဆရာ၊ ဒီလက္ေမာင္းကို ဆရာတို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစားႀကည့္ႀကပါဦး၊ လံုး၀ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေတာ့မွပဲ မရဘူးလို႔ လက္ေလွ်ာ့ႀကရေအာင္လား ဆရာ’ သည္ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ ခြဲစိတ္ႀကသည္။ ေၿခေထာက္က အရုိးကို လက္ေမာင္းဆီ ဆက္ပြားႏိုင္ၿပီးေတာ့မွသာ လက္တစ္ေခ်ာင္းလံုး ၿဖတ္ပစ္ရေတာ့မည့္ အႏၱရာယ္မွ လြတ္ေၿမာက္သြားေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ တံေထာင္ဆစ္ေနရာမွာ ျပႆနာက်န္ေနေသးသည္။ တံေထာင္ဆစ္နားတြင္ အရုိးေတြ ေၾကမြသြားသည္ျဖစ္ရာ အဲသည္ေနရာတြင္ သတၱဳျပားတစ္ခု အစားထိုးၿပီး ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရသည္။ သည္ေနရာမွာ အေကြးအဆန္႔လုပ္၍ ရမည္မဟုတ္ေတာ့။ ေကြးလွ်င္ အေကြးအတိုင္း ၊ ဆန္႔လွ်င္ အဆန္႔အတိုင္း တစ္သမတ္ရွိေတာ့မည္ျဖစ္ရာ ဆရာ၀န္မ်ားအား ကြ်န္ေတာ္ ဂစ္တာတီးရန္ အဆင္ေျပသည့္ အေနအထားအတိုင္းထားေပးရန္ေမတၱာရပ္ခံလိုက္သည္။


တကယ္ ဂစ္တာတီး၍ ရ မရ ေသခ်ာေအာင္ကား တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ၾကာေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ မရဘူး ဆိုတာ မေသခ်ာမခ်င္း လက္မေလွ်ာ့ဘူးဟူေသာ မူ၀ါဒကို လက္ကိုင္ထားသူပီပီ အဲသည္ေစာင့္ဆိုင္းေနရစဥ္ ကာလအတြင္းမွာ ေတးသြားေတြ၊ တီးကြက္ေတြကုိ ေခါင္းထဲမွာပဲ စဥ္းစားသည္ ၊ စီစဥ္သည္ ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု စမ္းသပ္တီးခတ္ၾကည့္ေနသည္။ တျဖည္းျဖည္း ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဧရာမ ေလာင္းပေလး ဓာတ္ျပားၾကီး တစ္ခ်ပ္ တည္ေဆာက္မိလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဂစ္တာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ကိုင္ႏိုင္သည့္အခ်ိန္ တီးခတ္မည့္ ဂီတသံစဥ္ေတြအားလံုးသည္ဓာတ္ျပားႀကီးထဲမွာသိုမွီးထားသည္။ သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ေက်ာက္ပတ္တီးျဖည္ရမည့္အခ်ိန္ ဆိုက္ေရာက္လာပါသည္။ အဲသည္ေနာက္တြင္ လံုး၀ အခ်ိဳးမက်ျဖစ္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ညာဘက္လက္ကို အရင္တုန္းက သူတတ္ခဲ့သမွ်ေတြ ျပန္လုပ္တတ္ေအာင္ ခဲယဥ္းပင္ပန္းစြာ ျပန္လည္သင္ၾကားျခင္း ျပဳရပါသည္။ ထို႔ေနာက္သံုးေယာက္၀ိုင္းတစ္ခုထပ္မံထူေထာင္ကာနယ္ပြဲစဥ္မ်ားစတင္သည္။


သည္လိုလုပ္ျဖစ္ရန္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ႀကီး သတၱိေမြးခဲ့ရသည္။ ဇြဲႀကီးႀကီးႏွင့္လည္း အားထုတ္ခဲ့ရပါသည္။ ယခင္ပံုမွန္အေနအထား ေရာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လုပ္ႏိုင္ မလုပ္ႏုိင္ ဆိုသည္ကစင္ေပၚတကယ္တက္ႀကည့္မွေသခ်ာေပါက္သိႏိုင္မည္မဟုတ္လား။ တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕၊ တစ္ပြဲၿပီးတစ္ပြဲ ဆက္တိုက္ကူးကာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ထြက္ခဲ့သည္။ အလြန္ပင္ပန္းသည္။ သို႔ေသာ္ အဲသည္ျပင္းထန္ၾကမ္းတမ္းလြန္းေသာ ခရီးစဥ္က အက်ိဳးရလဒ္ႀကီးမားခဲ့သည္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ မရမီက လက္ကို မီေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္တီးခတ္လာႏိုင္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ျပားေတြ ျပန္သြင္းျဖစ္သည္။ သည္အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဂစ္တာသံမွာ ဇနီးသည္ ေမရီဖို႔ဒ္၏ အဆိုပါ တြဲဖက္ပါ၀င္လာၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ၏ ဓာတ္ျပားေတြကို တစ္ကမာၻလံုးက ႏွစ္ျခိဳက္စြာ နားေသာတ ဆင္ၾကသည္။ ဓာတ္ျပား ခ်ပ္ေပါင္း ၁၇ သန္းေက်ာ္မွ် ၀ယ္ယူအားေပးခဲ့ၾကသည္။ အတိုင္းတိုင္း အျပည္ျပည္က လူငယ္မ်ားေလာကတြင္လည္း ဂစ္တာ ဆိုေသာ တူရိယာပစၥည္းက အႀကီးအက်ယ္ ေရပန္းစားကာ အားတက္သေရာ ေလ့က်င့္တီးခတ္လာခဲ့ၾကသည္။
***
မ်ားမၾကာမီကမူ မိတ္ေဆြ ဂီတသမားတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္နည္းတူ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးထိခိုက္အနာတရျဖစ္သည့္အေၾကာင္းၾကားသိရသည္။ သူက စႏၵရားသမား ျဖစ္သည္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ စႏၵရားလံုး၀မတီးႏိုင္ေတာ့ၿပီ၊ ဂီတပညာရွင္ဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မည္ဟု ၾကားရသည့္အခါ ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ကို စာေတြ အေစာင္ေစာင္ေရးကာ ဂီတကို မစြန္႕လႊတ္ဖို႔ ၊ ျပန္လည္ႀကိဳးစားၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းသည္။ ‘ကြ်န္ေတာ္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ’ သူ႕ထံမွ စိတ္ပ်က္စြာ အေၾကာင္းျပန္လာသည္။


‘မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာလား ၊ ေသခ်ာေအာင္ ခင္ဗ်ား စမ္းၾကည့္ၿပီးၿပီလား’ ဟူ၍ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္တလဲလဲ ျပန္ေမးသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္တိုက္တြန္းမႈ ေအာင္ျမင္သြားသည္။ သူစႏၵရားျပန္တီးသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကင္းမဲ့ေသာ အေနအထားမွ ေန၍ ေတာက္ပေသာ အနာဂတ္ တစ္ခု သူျပန္လည္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။
***
သည္လိုပဲ တစ္ႀကိမ္မဟုတ္ တစ္ႀကိမ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘ၀ေတြမွာ အုတ္နံရံႀကီး ကာဆီးထားသလို ခက္ခဲေသာ အေနအထားမ်ိဳးႀကံဳရတတ္ပါသည္။ ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္းမရွိေတာ့ၿပီဟု ထင္ရသည့္ၿပသာနာမ်ိဳး။ ေဆာင္ရြက္ရန္ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဟု ယူဆရေသာ လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ဳိး။ သည္အေနအထားမ်ိဳး ႀကံဳရေသာအခါ ငါ မတတ္ႏိုင္ဟု အလြယ္တကူ မေျပာပါႏွင့္။ ငါ မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသလား လက္ေတြ႕ စမ္းၾကည့္ပါ။ မတတ္ႏိုင္တာ တကယ္ေသခ်ာပါၿပီဆိုေတာ့မွသာ လက္ေလွ်ာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အေနႏွင့္မူ ငယ္စဥ္က ေတြ႔ဖူးသည့္ ေျမာင္းတူးသူအလုပ္သမားၾကီး၏ ေက်းဇူးႀကီးမားလွေသာ ၾသ၀ါဒစကားကို လုိက္နာခဲ့သည့္ အက်ိဳးေၾကာင့္ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲႏွင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ နံရံတံတိုင္းဟူသည္လည္း နာနာ ဖိတြန္းလွ်င္ တစ္ခ်ိန္မွာ ၿပိဳလဲသြားႏိုင္သည္ဆိုတာ ေတြ႕ျမင္သိျမင္ခဲ့ျပီျဖစ္ပါသည္။


  'ေဖၿမင့္'

မိန္းကေလးမ်ား ဆင္ျခင္ၾကပါ

ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႔ ေဖ႔ဘြတ္ကုိဖြင့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းကုိ ရင္ထဲမွာ နင့္သြားတာပဲဗ်ာ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရးထားတဲ႔ Status  မွာ ဗ်ာ။ မိန္းကေလးတန္မဲ႔ ဆဲထားလုိက္တာဗ်ာ။ နင့္အေမ႔(......) ဟုိင္း...Everyone တဲ႔။  သူဘာသာေပ့ါ ဘယ္ေလာက္ပဲ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ မ်ားပါေစ။ ဒီလိုေတာ့ မဆဲသင့္ပါဘူး။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕သိကၡာဆုိတာ ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။  မိန္းကေလးဆုိတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ႏူးညံ႔တယ္ ၊ သိမ္ေမြ႔တယ္၊ ယဥ္ေက်းၾကတယ္။ ဒါက သူတစ္ေယာက္အတြက္ပဲထိခုိက္သြားတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သူ႔အသုိင္း၀ုိင္း၊သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ပါ ထိခုိက္သြားတယ္ဆုိတာကုိ အဲဒီေကာင္မေလး မစဥ္းစားမိဘူး ။ အဲဒီစာကုိ ျမင္တဲ႔ မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္းေရာ ဘယ္လုိျမင္မလဲ။ အရမ္းကုိ ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ သူ႔ရည္စားနဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္တာကိုလည္း ($)အဲဒါကို ပါးစပ္ကမခ်ဘဲ မုိးမြန္ေအာင္ဆဲထားတယ္ဗ်ာ။ သူ႔ရည္းစားေတာ့ ဘယ္လုိေနတယ္မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႔သူငယ္ခ်င္း list ထဲက ထုတ္ပစ္လုိက္ျပီ။ မိန္းကေလးေတြ ဘာလုိ႔အဲလုိေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိေတာ ကြ်န္ေတာ္မသိဘ့ူး။ ဒါေပ႔မယ္ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္၊ သူ႔ူသူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာလု႔ိ မထိန္းသိမ္းၾကပဲလြတ္ေပးထားတာလဲဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္းဆုိလုိ႔ မင္းလည္းသူငယ္ခ်င္းပဲ၊  ေျပာပါ့လားလုိ႔ ေမးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမည္ခံသူငယ္ခ်င္းပဲေပ့ါဗ်ာ။ Facebook ကသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္စကားေတာင္ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းတခုခုရဖုိ႔ရယ္၊ မိမိအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုခုရမယ္ဆုိတာရယ္၊ကုိယ္ပုိ္င္ ဒုိင္ယာရီေလး တစ္ခုအျဖစ္သုံးတာပါ။ မရင္းႏွီးပါဘူး သူတုိ႔ေတြနဲ႔။ အဲဒီႏွစ္ေယာက္တည္းမကဘူးေနာ္။ ေနာက္ထပ္လည္းရွိေသးတာ။ ေနာက္တစ္ခုက Sexy ပုံေတြ ထင္ၾကတယ္။ ေခတ္မီတာလား ၊ ေခတ္လြန္တာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ မိန္းကေလးမွာ ရွိသင့္တဲ႔ အရွက္တရားေတြကေရာ ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။ ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ့ ဘာေျပာမလဲ တင္ေပါ့။ မ်က္စိေတာင္ အစာေကြ်းလုိ္က္အုံးမယ္။ ေပၚျပဴလာျဖစ္ခ်င္ၾကလုိ႔လား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားေအာင္လုိ႔လား အယူအဆေတြ လြဲမွားေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေျပာေသးတယ္ ကုိယ္ရည္းစားနဲ႔ လြတ္လြတ္ကဲထားတာ တင္တာ ဘယ္သူ႕ $ ဂရုစုိက္ရမွာလဲတဲ႔။ တင္ထားတဲ႔ပုံေတြက ပလူးပလဲ ပုံေတြ။ အင္းေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲဗ်ာ။ ဒါက ေဖ႔ဘြတ္ေပၚမွာေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက အျပင္ဘက္လက္ေတြ႔မွာ ျဖစ္တာေတြေပါ့။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ စကက္တုိတုိ၀တ္လုိ႔ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ေပါင္အကိုက္ခံလုိ္က္ရတာ အားလုံးလည္းသိၾကမွာပါ။ အဲလိုေပါ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မွဳေတြ ကလည္း  တုိသထက္ တုိလာၾကတယ္။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ အရမ္းကုိေဟာ့လာၾကတယ္။ ေခတ္မီတာ လက္ခံပါတယ္။ ေခတ္လြန္တာက်ေတာ့ မေကာင္းေတာ့ဘူးေပါ့။  ေကာင္ေလးေတြ မေနာက္ယွက္ေအာင္ေတာ့ မိမိကုိယ္ကုိ အရင္ျပင္သင့္တာေပါ့ေနာ္။ ကုိယ္က အတုိေလးေတြ၀တ္၊ ဟုိက္လုိက္ေတြ ၀တ္ မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အစခံရတာ၊ အေနာက္ခံရတာ ၊ အီခံရတာ နည္းေသးတယ္လုိ႔ အဲလုိ မိန္းကေလးေတြကုိေျပာလုိ္က္ခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မယုံရင္ ေစာင့္ၾကည့္ပါ။ သၾကၤန္မွာ ျပႆနာ ေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ၾကားရပါလိမ္႔မယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဂရုမစုိက္ဘဲလုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ၾကပါနဲ႔လုိ႔ အခ်ိဳ႕အခ်ဳိ႕ေသာ မိန္းကေလးမ်ားကုိ ေျပာခ်င္ပါသည္။   ကုိယ္႔ေၾကာင့္ ကုိယ္႔မိဘ ၊ကုိယ္႔ေမာင္ႏွမ ၊ကုိယ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါ ထိခုိက္ေစမယ္႔ အျပဳအမွဳ ၊အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အ၀တ္အစား အားလုံး အားလုံး ဆင္ျခင္ၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းႏုိးေဆာ္လုိ္က္ပါရေစ။ မိန္းကေလးမ်ားကုိ ထိခုိက္ေစလုိေသာ၊ ရွဳတ္ခ်လုိေသာ ဆႏၵ လုံး၀၊ လုံး၀ မပါ ပါ။ ဒီပုိစ္႔ကုိ ဖတ္မိတဲ႔သူေတြမွာ လည္း အဲလုိမ်ိဳး မိန္းကေလးေတြ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူးဆုိတာ ယုံပါတယ္။ ဘာလုိ႔လညး္ဆုိရင္ အဲလုိမိန္းကေလးမ်ားက စာဖတ္ပါ့မလား။ တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ မိန္းကေလးမ်ားေၾကာင့္ ႏွမခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းစာမိလို႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးကို ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။

အားလုံးကုိေလးစားလ်က္....

စာဖတ္ျခင္း စာမဖတ္ျခင္းႏွင့္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္

''အေရွ႕ကေနဝန္း ထြက္သည့္ပမာပ၊ တုိ႔ေခတ္ကုိ ေရာက္ရမည္မွာမလြဲပါ'' အထက္ပါ စာသားေလးကုိ ရြတ္မိ ဖတ္မိရေလတုိင္း စိတ္ထဲ၌ ၾကက္သီးထမွ် တက္ၾကြမႈကုိ ေပးစြမ္းေလ့ရွိေပသည္။ ထုိစာသားသည္ကား ေတးေရးဆရာ ဝုိင္အမ္ဘီဆရာတင္၏ 'တုိ႔ဗမာ'သီခ်င္းမွ စာသားပင္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ သခင္ ဘေသာင္းတုိ႔၏ ႀကိဳးပမ္းမႈမွထြက္ေပၚလာေသာ ျပည္သူတုိ႔၏ ငုပ္လွ်ဳိးေနသည့္ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ကုိ လႈပ္ႏႈိးေစခဲ့ေသာ စာသားပင္။

သခင္ဘေသာင္း၊ သခင္ေလးေမာင္၊ သခင္ဗဟိန္းအစရွိေသာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား လက္ထက္ (၂ဝ)ရာစုဆန္းတြင္မွ 'နယ္ခ်ဲ႕ကုိမျဖစ္မေန ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ရမည္'ဟူေသာ အသိစိတ္မ်ားႏုိးၾကားလာခဲ့ၾကသည္။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ား၏ အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈကုိ ၾကည့္လွ်င္ (၂ဝ)ရာစုဆန္း၊ ေခတ္ပညာတတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွ စတင္လာၾကသည္ကုိေတြ႕ရမည္။

ထုိအခ်ိန္ထုိကာလတြင္မွ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား တုိက္ဆုိင္စြာ ေပၚေပါက္လာရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကုိ အေျဖရွာၾကည့္ပါလွ်င္ ေခတ္ပညာတတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရေပမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ေခတ္ပညာတတ္မ်ားက နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးကုိ ဦးေဆာင္ရပါသနည္းဟု ထပ္ဆင့္ေတြးၾကည့္ေသာအခါ ေခတ္ပညာတတ္မ်ားသည္ အေတြးအေခၚ အသိပညာမ်ား တုိးပြားလာ၍ နားမ်က္ေစ့ပြင့္လာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အသိပညာတိုးပြား၍ နားမ်က္ေစ့ပြင့္လာၾကေသာ အေၾကာင္းရင္းမွာကား ထုိသခင္ ေက်ာင္းသားမ်ား ပညာတတ္လာၾကေသာေၾကာင့္ စာေပဖတ္႐ႈလာၾကေသာေၾကာင့္ ဟူသည့္ ရွင္းလင္းေသာ အေျဖကုိ ထင္ရွားစြာ သေဘာေပါက္လာရပါသည္။

''ဗာဟုႆဥၥ၊ သိပၸဥၥ'' ဗဟုသုတ အၾကားအျမင္မ်ားျခင္း၊ အတတ္ပညာတုိ႔ရွိျခင္း၊ တတ္ေျမာက္ျခင္းသည္ 'မဂၤလာ'မည္ေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ သကဲ့သုိ႔ပင္ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္၊ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး ကြၽန္ဘဝ ေရာက္ေနရာမွ ေခတ္ေနာက္က်ေနရာမွ သခင္မင္းသားစိတ္ကုိ သြတ္သြင္း၍ အထက္တန္းက်ေသာ ဘဝသုိ႔ အေရာက္ပုိ႔ေပးျခင္းမွာ ပညာ၊ ဗဟုသုတ၊ စာေပေလ့လာလုိက္စားျခင္းသည္ အဓိကဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ျမင္ ယူဆပါသည္။

ဗဟုသုတ အၾကားအျမင္ရွိသူ တစ္ေယာက္က ဘာမွမသိေသာ 'အႏၶ' တစ္ေယာက္ကုိ လွည့္စား၍ရပါသည္။ ပညာတတ္ျခင္း၊ဗဟုသုတအၾကားအျမင္မ်ားျခင္းျဖင့္ အျခားသူအေပၚ လႊမ္းမုိးလူလည္က်ရန္ဆုိလုိျခင္းမဟုတ္ပါ။ အျခားသူ အျခားလူမ်ဳိး၏ လွည့္စားလႊမ္းမုိးျခင္း မခံရရန္ 'အႏၶ' ဘဝမေရာက္ရန္သာဆုိလုိပါသည္။

သည္ေတာ့ လူငယ္ေတြ ပညာရွာရပါမည္။ ဗဟုသုတ အၾကားအျမင္မ်ားရန္ စာဖတ္ရပါမည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေတြ႕ အႀကံဳအရေျပာရလွ်င္ ယေန႔လူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စာဖတ္အင္မတန္ နည္းပါးပါသည္။ ၿခံဳငုံေျပာရလွ်င္ စာမဖတ္ၾကေတာ့ပါ ဟုပင္ ေျပာလုိက္ခ်င္ပါသည္။ စာေပကုိမလုိက္စားဘဲေက်ာင္းစာကုိ အဓိကထား၍ ႀကိဳးပမ္းေနသည္ဟု ဆုိလွ်င္လည္း မေထာင္းတာလွေသးပါ။ ေက်ာင္းစာထဲမွ အသိအျမင္ ဥာဏ္ပညာမ်ား တုိးပြားလာႏုိင္ပါေသးသည္။ ေက်ာင္းစာအျပင္ ျပင္ပစာေပ ဖတ္႐ႈေလ့လာ လုိက္စားသူမ်ားအဖုိ႔မူ အလွတြင္ အယဥ္ဆင့္၍ တင့္ခ်င္တုိင္း တင့္ေနေပေတာ့သည္။

ယခုကာလ႐ုပ္ဝတၴဳမ်ားကား တုိးပြားမ်ားျပား လွစြာ၏။ အေတြ႕အႀကံဳ ႏုနယ္ေသးေသာ၊ အေတြးအေခၚ မရင့္က်က္ေသးေသာ လူငယ္ေလးမ်ားအတြက္ အႏၲရာယ္ေပးႏုိင္သည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ႐ုပ္ဝတၴဳ၊ အေျခအေနေတြက မ်ားလွသည္။ 'မိမိ ပညာ၊ သတိသာလွ်င္ မဟာၾသသဓ၊ ေဆးမည္စြရွင့္' ဟူသကဲ့သုိ႔ပင္ မိမိ၏အသိပညာသာ အားကုိးရာ ပဲ့ကုိင္ရာျဖစ္ေပသည္။ ထုိအေရးႀကီးလွစြာေသာ အသိပညာ၊ အေတြးအေခၚ တုိးပြားေစရန္မွာ စာဖတ္မွသာ ရေပမည္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္စဥ္ကဆုိလွ်င္ ဆရာႀကီး ဦးတင္ေဆာင္၊ ဆရာႀကီး ဦးထြန္းျမင့္၊ ဆရာမႀကီးေဒၚျမင့္မူမူ စေသာ ျမန္မာစာအသင္ေကာင္း သည့္ေက်းဇူးရွင္ဆရာ ဆရာမႀကီးမ်ား၏ အားေပးမႈ၊ လမ္းညႊန္မႈျဖင့္ စာဖတ္ခ်င္ စိတ္ေတြတုိးပြားလာရသည္။ စာေတြဖတ္ရသည္။ ဖတ္ၿပီးရင္း ဖတ္ခ်င္သိၿပီးရင္းသိခ်င္လာၾကသည္။

စာဆုိသည္မွာလည္း ဖတ္ပါမ်ားမွသာ စာေပ၏ေက်းဇူး၊ စာေပ၏ အရသာကုိသိၿပီး မဖတ္ရမေနႏုိင္ျဖစ္လာကာ စာေပသမားတစ္ေယာက္၊ အသိပညာတုိးပြားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေပမည္။ ယေန႔ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူလူငယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ျမန္မာစာကုိ ဝါသနာပါရန္ေဝးစြ၊ အထင္ေသးၾကသည္လ်စ္လ်ဴ႐ႈၾကသည္။

'ဒီဘာသာေလာက္ေတာ့ ေအာင္ပါတယ္' ဟူ၍ ခံယူထားၾကသည္။ ေအာင္႐ုံေလာက္ကုိသာ အာ႐ုံထားေနၾကသည္။ ကုိယ့္လူမ်ဳိး၏ဘာသာစကား၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိးစာေပ၏နက္႐ႈိင္းမႈ ကုိယ့္စာေပကေပးေသာ အသိပညာ၊ အေတြး အေခၚေတြကုိ သူတုိ႔မသိ၊ အေလးမထား၊ မခံစားတတ္၊ ဤသည္မွာလည္း ဆန္းေတာ့မဆန္းပါေပ။ တစ္ခါမွ်မျမင္ဖူး၊ မစားဖူးေသာ မုန္႔တစ္မ်ဳိး၏ အေၾကာင္းကုိ မည္သုိ႔ပင္ ေျပာျပေသာ္လည္း နားေထာင္ေနသူကေလး အဖုိ႔ သြားရည္ယုိမိမည္ မဟုတ္သကဲ့ သုိ႔ပင္။ မစားဖူး၍ထုိမုန္႔၏ ထူးကဲေသာ အရသာကုိ မသိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ စာမဖတ္ဖူးေသာ လူငယ္မ်ားအေနႏွင့္လည္း စာေပ၏ ေက်းဇူးတရား၊ စာေပ၏ အႏွစ္သာရကုိ သိႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ ျမတ္ႏုိးႏွစ္သက္မည္ မဟုတ္ပါ။

တစ္ခါက မွတ္သားခဲ့ဖူးေသာ ဆရာႀကီးပီမုိးနင္း၏ အဆုိအမိန္႔ေလးတစ္ခုကိုသတိရမိသည္။ ဆရာႀကီးက- '' လူကုိ 'စိတ္' အုပ္ခ်ဳပ္သည္၊ စိတ္ကုိ 'ပညာ' အုပ္ခ်ဳပ္သည္၊ ပညာကုိ 'ဗဟုသုတ' အုပ္ခ်ဳပ္သည္၊ သုိ႔အတြက္ 'ဗဟုသုတ' မ်ားေအာင္၊ စာအုပ္မ်ဳိးစုံက ုိဖတ္႐ႈၾကကုန္ေလာ့'' ဟူ၍ စာဖတ္ၾကရန္ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ထားပါသည္။ ျမန္မာစာသင္ရင္းႏွင့္ ႀကံဳဆုံပတ္သက္လာေသာအခါ ျမန္မာစာေပေက်းဇူးရွင္ႀကီးမ်ားျဖစ္ ၾကေသာဆရာႀကီး ဦးေဖေမာင္တင္၊ ဆရာႀကီးေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာႀကီးမင္းသုဝဏ္စသည့္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္းေျပာျပေသာအခါ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းသူလူငယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ထုိပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား အေၾကာင္းကုိ သူစိမ္းဆန္ဆန္ နားေထာင္ ေနၾကေလသည္။

'ဆရာသိပၸံေမာင္ဝ'ဟု ဆုိလုိက္သည္ႏွင့္ ''ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးလား'' ဟုေမးသူကမရွား၊ 'လုဒၵကဆုိတာ ေသာႏုတၱရမုဆုိးရဲ႕ ငယ္နာမည္လားဆရာ''ဟုေမးသူလည္း ရွိရဲ႕ သည့္ထက္သည့္ထက္ ဆုိးသည္က ''ဆရာသခင္ျမတုိ႔က နယ္ခ်ဲ႕ကုိေတာ္လွန္ဖုိ႔ ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ရတယ္ဆုိေတာ့ တြင္းေတြ လုိဏ္ေခါင္းေတြ တူးရမွာေပါ့ေနာ္''ဟု ဆုိလာသူ တပည့္ႏွင့္ ေတြ႕ရေလေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္ကုိယ့္နဖူးကုိယ္ ႐ုိက္လုိက္မိပါေတာ့သည္။

သည္ေတာ့ ယေန႔ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ လူငယ္မ်ားကုိ ေမးလုိက္ခ်င္ပါသည္။

''ကုိယ့္တုိင္းျပည္ ကုိယ့္လူမ်ဳိး တုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ တုိ႔ေခတ္ေရာက္မွ ညံ့ရေတာ့မွာလား'' ဟူ၍ မညံ့ေစလုိလွ်င္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။

''ပညာကုိႀကိဳးစားပါ၊ အဓိက 'စာဖတ္ပါ၊ စာဖတ္ပါ စာကုိေလးေလး စားစားဖတ္ၾကပါ'' ဟူ၍ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္တြန္း လုိက္ခ်င္ပါသည္။

ျမင့္ေငြ(ေမာ္ကြၽန္း)

 

 

ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီေဆာင္းပါးေလးကုိ ဖတ္မိမွပဲ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ျပန္ေပၚလာေတာ့တယ္။  ကြ်န္ေတာ္ အရင္ကတည္းက စာဖတ္တာ ၀ါသနာပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပ႔မယ့္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အေနနီးလာတဲ႔အခါမွာ ေတာ့ စာသိပ္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ဆုိ ကြန္ပ်ဴတာၾကီးရွိေနတာ သူမ်ားထက္ပုိျပီးစာဖတ္ခ်ိန္လည္းရတယ္။ လုိခ်င္တဲ႔စာအုပ္ေတြကုိ ေဒါင္းေလာ့ဆြဲလုိ႔လည္းရတာပဲ။ တျခားေသာအေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔  အခ်ိန္ကုန္ေန မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လည္း သုံး သပ္ၾကည့္မိ ပါ တယ္။   ေဆာင္းပါးရွင္ေျပာသလုိေတာ့  ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေလးေတြေတာ႔ မေျပာလိုပါ။ သူူတို႔အတြက္က ဒီအခ်ိန္မွာ ပညာေရးပဲ အဓိကထားၾကမွာပဲ။ မိဘေတြကလည္း စာကုိပဲ ၾကိဳးစားခုိင္းၾကမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူငယ္ဆုိေတာ့ လူငယ္နဲ႔ပက္သက္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အျမင္ေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယေန႔ေခတ္ လူငယ္ေတြ ကုို အင္တာနက္ ဘာလုိ႔သုံးလဲလုိ႔ေမးရင္၊ စာလာရွာတာပါလုိ႔ ေျပာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ခပ္ရွားရွားပဲ။ ခ်က္တင္တက္မယ္ ၊က်ဴမယ္ဆုိတဲ႔သူက ခပ္မ်ားမ်ားပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အြန္လိုင္းမတက္ဘူးမဟုတ္ပါဘူး။တက္ပါတယ္။ ဒါေပ႔မယ္႔။ စကားေျပာတဲ႔သူရွိရင္ အလြန္ဆုံးတစ္နာရီေလာက္ပဲ သုံးျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ဒီအေၾကာင္းအရာေလးဖတ္ၾကည့္ပါလုိ႔ ေျပာလိုက္ရင္  မဖတ္ခ်င္တဲ႔သူက ခပ္မ်ားမ်ားပဲ။ ကြ်န္ေတာ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာင္ စာဖတ္ခ်င္တဲ႔သူအဲဒီေလာက္နည္းတာ။ အကုန္လုံးခ်ဳံၾကည့္မယ္ဆုိရင္ စာမဖတ္တဲ႔ လူငယ္အေရအတြက္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမယ္ထင္တယ္။ စာဖတ္တယ္ဆုိတာက ကြ်န္တာ္လည္းျမင္မိပါတယ္။ ေက်ာင္းစာမွမဟုတ္ပါဘူး ။ ဖတ္သင့္တာကေတာ့အကုန္ေပါ႔။ နည္းပညာပိုင္း၊ ႏိုင္ငံေရးပိုင္း ၊သမုိင္းေၾကာင္း စသျဖင္႔ေပါ့ အမ်ားၾကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးေသးတယ္။ စာေရးဆရာေဖျမင္႔ေရးထားတာ။ အလုပ္ေတြမ်ားေနလို႔ စာမဖတ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးတဲ႔။ သူေျပာထားေသးတယ္ သင္အလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားေနတယ္ပဲထားပါတဲ႔။ အိပ္ခါနီး ၁၅ မိနစ္ ၊ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေတာ့သင္အခ်ိန္ေပးႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကို စာဖတ္ပါတဲ႔။ စာဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးယုတ္တယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။  တစ္ေန႔ကို စာ ၁၅ မိနစ္ ဖတ္တယ္ပဲထားပါ။ တစ္လဆုိရင္  စာအုပ္ထူထူ ႏွစ္အုပ္ေလာက္ကိုဖတ္ျပီး ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္တဲ႔။ တစ္ႏွစ္ဆုိရင္ ၂၅အုပ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ျပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တသက္တာအတြက္ဆုိရင္ အုပ္ေရ ၁၀၀၀ ေလာက္ဖတ္ျပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ႔။ စာဖတ္တဲ႔ေနရာမွာ တကယ္တန္ဖုိးရွိတဲ႔ စာအုပ္ေကာင္းေတြကုိ ေရြးခ်ယ္ဖတ္ ဖို႔လုိပါတယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။ လူငယ္ဆုိတာက ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူၾကီးျဖစ္မွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ အခုခ်ိန္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ထား ၊ သိထားမွ ၊ လူၾကီးျဖစ္လာတဲ႔အခါ လူငယ္ေတြကို လမ္းမွားမေရာက္ေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမႏုိင္မွာေပါ့။ ကုိယ္တုိင္မွ စာဖတ္ ဗဟုသုတမရွိ ၊ဘာမရွိနဲ႔ ေတာ႔  သူမ်ားကုိ ဘယ္မွာ သြားျပီး သြန္သင္ဆုံးမလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့စာဖတ္တယ္ဆုိတာ သူမ်ားကုိ ျပန္ေျပာျပခ်င္တာရယ္၊ ကုိယ္ပုိင္အသိတစ္ခုရခ်င္တာအတြက္ေၾကာင့္ ဖတ္ပါတယ္။ ဆရာလုပ္ခ်င္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ မသိသူကုိ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ႔ အေၾကာင္း အရာေလး ေျပာျပခ်င္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီဘေလာ့ေရးတာေတာင္ ေ၀ဖန္ခံရပါတယ္။ မင္းဘေလာ့က ေကာ္ပီမ်ားလုိက္တာတဲ႔။ ဟုတ္တယ္မ်ားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေရးတဲ႔အသုံးႏွဳန္းကုိ သူတုိေတြ မသိၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာင္းဆုိတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖရွင္းျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ႔ ဗဟုသုတေလးေတြကုိ ျပန္လည္ေ၀မွ်တဲ႔ သေဘာပါ။ ကုိယ္တုိင္ေရးတာေတြလည္းပါ ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထပ္ျပီးေတာ့ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ၾကပါလုိ႔။ စာဖတ္ျခင္းကုိခံုမင္ျပီး၊  မိမိအတြက္အသုံး၀င္ေသာ အၾကံဥာဏ္ေကာင္းမ်ား၊ ဘ၀အတြက္အေရးပါေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကုိ စာအုပ္စာေပမ်ားမွ ရရွိျပီး အသိပညာမ်ားတုိးပြားၾကပါေစ..........။

အားလုံးကိုေလးစားလ်က္.....

မိန္းကေလးမ်ားအတြက္ ခြန္အားျဖစ္ ပုံျပင္

 

တစ္ခါတုန္းက ဘုရားသခင္သည္ လူသားမိန္းမအား ဖန္ဆင္းေနစဥ္အတြင္း ၆ ရက္ေျမာက္ေန ့တြင္ နတ္သမီးတစ္ပါးေရာက္လာၿပီး ဘုရားသခင္အား ........

"ဒီတစ္ခုေလးကို ဘာေၾကာင့္ အခ်ိန္အမ်ားၾကီး ယူၿပီး ဖန္ဆင္းေနရတာလဲ"

ဟု အျပစ္တင္စကားဆိုေလ၏ ။ ထိုအခါ ဘုရားသခင္ က

"ဖန္တီးေနတဲ့လူသားမိန္းမရဲ ့အစိတ္အပိုင္းေတြကိုေတြ ့လား"     ဟုေမးလိုက္ေလ၏ ။

နတ္သမီးက ဖန္တီးလက္စ လူသားမိန္းမကို ေသခ်ာၾကည့္ေန၏ ။ဘုရားသခင္ကဆက္ေျပာျပသည္ ။ ဘုရားသခင္သည္ သူဖန္တီးၿပီးျဖစ္ေသာ လူသားမိန္းမ ၏ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း အားညႊန္ျပလိုက္ၿပီး....

"ဒီလက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ ့သူမဟာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားတယ္ ။ အိမ္ကပစၥည္း ၂၀၀ ေလာက္ကိုလည္း ဟိုေရႊ ့ဒီေရြ ့လုပ္ႏိုင္တယ္ ။ အစားအေသာက္မ်ိဴးစံုကိုလည္း ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေပးႏိုင္တယ္ ။ ဒါ့အျပင္ ကေလးငယ္ေတြကို တစ္ၾကိမ္တည္းမွာ ခ်ီမျပဳစုႏိုင္တယ္ ။ ေနာက္ၿပီး ဒူးနာေနတာကေနစၿပီး အသည္းကြဲေနတာအထိ သူမက ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္ "

ဟု ဖန္တီးေနရင္းမွ ရွင္းျပသည္ ။

ဘုရားသခင္၏စကားေၾကာင့္ နတ္သမီးမွာ လူသားမိန္းမကို အထင္ၾကီးေလးစားသြား၏ ။

"လက္ႏွစ္ဖက္ထဲနဲ ့အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးလုပ္လို ့ရတယ္ ...... မျဖစ္ႏိုင္တာ ." ဟုေျပာၿပီးေခါင္းခါေနျပန္၏ ။

ထို ့ေနာက္ ဘုရားသခင္အားတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ...

"ဒါဟာလူသားမိန္းမ ျဖစ္ေပၚရမဲ့ ပံုစံ အျပည့္အစံုပဲလား"  ဟုထပ္ေမးျပန္၏ ။

"ဒီေန ့ေတာ့ သူမကို ဖန္တီးရတာေတြအရမ္းမ်ားေနၿပီ ..မနက္ျဖန္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ပါဦး ၊ အဲ့ဒီအခါက်ရင္ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ လူသားမိန္းမပံုစံကိုေတြ ့ရလိမ့္မယ္"

ဘုရားသခင္က ဆက္ေျပာျပန္၏ ။

"ဒီေန ့မွာေတာ့ လူသားမိန္းမရဲ ့ပံုစံဟာ ၿပီးသင့္သေလာက္ေတာ့ၿပီးေနပါၿပီ ။ ဖန္ဆင္းခဲ့သမွ်ထဲမွာ လူသားမိန္းမကို ဖန္ဆင္းရတာ အၾကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုးပါပဲ "

"..........."

"နာမက်န္းျဖစ္တဲ့အခါေတြဆိုရင္ သူမဟာ သူမဘာသာ သူမ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တတ္တယ္ ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေန ့မွာ ၁၈ နာရီေလာက္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တယ္ ။

နတ္သမီးသည္ ဘုရားသခင္ စကားကို နားေထာင္ေနရင္း မွ လူသားမိန္းမ အနီသို ့တိုးသြား၏ ။ ထို ့ေနာက္ လူသားမိန္းမ ကို တို ့ထိၾကည့္လိုက္၏ ။

"ႏူးညံ့လြန္းလွခ်ည္လား"

"ဟုတ္တယ္ ႏူးည့ံတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ သန္မာေအာင္ေတာ့ ဖန္တီးထားတယ္ ။ အခက္အခဲေတြ ၊ အတားအဆီးေတြကိုလည္း ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးထားတယ္"

"သူမကေတြးတတ္လား"

ဟုနတ္သမီးကေမးလိုက္ျပန္ပါသည္ ။

"ေတြးတတ္ယံုတင္မကပါဘူး ။ က်ိဴးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ေအာင္စဥ္းစားႏိုင္ၿပီး ညိွႏိႈင္းမႈေတြကိုလည္း လုပ္တတ္ေသးတယ္"

နတ္သမီးသည္ ဘုရားသခင္ဖန္တီးလက္စ လူသားမိန္းမ၏ ပါးျပင္ကို ထိလုိက္ျပန္၏

"ဟင္..ဒီမွာ အေရေတြ စိမ့္က်ေနပါလား ။ ဖန္ဆင္းထားတာေတြမ်ားလြန္းလို ့သူမမွာ ၀န္တုတ္၀န္ပိုး ျဖစ္ေနၿပီလား မသိဘူး"

"ဒါဟာ အရည္ေတြစိမ့္က်တာမဟုတ္ပါဘူး ။ အဲ့ဒါကို မ်က္ရည္လို ့ေခၚပါတယ္"

"ဘာအတြက္လဲ"

"သူမရဲ ့ဘ၀မွာ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ၊ ေၾကကြဲမႈေတြ ၊ အမုန္းတရားေတြ ၊ ခ်စ္ျခင္းေတြ ၊ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ ၊ ၿပီးေတာ့ နာက်င္မႈေတြ ၊ ဂုဏ္ယူမႈေတြ စတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ေဖာ္ျပဖို ့အတြက္ပါ"

ထိုအခါ နတ္သမီးသည္ လူသားမိန္းမအတြက္ မ်က္ရည္ဖန္တီးမႈကို လြန္စြာ အထင္ၾကီးသြားေလ၏ ။

"သင္ဟာ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွေပတယ္ ။ အရာရာ အားလံုးကိုလည္း စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ေတြးေတာႏိုင္ေပတယ္ ။ သင္အခု ဖန္တီးထားေသာ လူသားမိန္းမကလည္း ကမာၻေလာကၾကီးအတြက္ ထူးျခားၿပီး အလိုအပ္ဆံုး ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္"

ဟုဆိုလိုက္သည္ ။

ဘုရားသခင္က နတ္သမီးစကားကို တစ္ခ်က္ ျပံဳးလိုက္သည္ ။

"ဟုတ္တယ္ ... လူသားမိန္းမက ကမာၻေလာကၾကီးအတြက္ တကယ္လိုအပ္တယ္ ။ သူမမွာ လူသားေယာကၤ်ားေတြ အံ့ၾသသြားေလာက္ေစမယ့္ ခြန္အားေတြ ရွိတယ္ ။ မိသားစုရဲ ့ဒုကၡေတြနဲ ့၀န္ထုတ္၀န္ပိုးေတြကိုလည္း ေျဖရွင္းႏိုင္ေသးတယ္"

"သူမေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ၊ ခ်စ္ျခင္းေတြ ၊ အေတြးအေခၚေတြ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္တယ္ ။ ေၾကာက္ရြံ ့မႈေတြေတြ ့ၾကံဳခံစားေနရေတာင္တာမွ သူမက ျပံဳးျပႏိုင္တယ္"

"အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား"

"ဒါ့အျပင္ ငိုေၾကြးရမယ့္ ဒုကၡေတြၾကံဳလာခ်ိန္မွာလည္း သူမက သီခ်င္းဆိုတယ္ ။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း သီခ်င္းဆိုတယ္ ။ ေၾကာက္ရြ ့ံတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း သီခ်င္းဆိုတယ္ "

"အို"

"သူ ့မိသားစုအတြက္ ယံုၾကည္ရာကို ျပဳလုပ္တယ္ ။ သူမဟာ သူ ့မိသားစုအတြက္ အခရာလို ့ခံယူထားတတ္ၿပီး မိသားစု ေအာင္ျမင္ျခင္းဟာလည္း သူ ့အေပၚမွာတည္မွီေနတယ္လို ့ ယူဆထားတတ္တဲ့ လူသားတစ္မ်ိဴးပါ ။ သူမရဲ ့ႏွလံုးသား ဟာ ပံုသ႑ာန္အမွန္မရွိပါဘူး"

"သူမရဲ ့သားသမီးေတြ ေအာင္ျမင္ေနတာၾကည့္ၿပီး ငိုေၾကြးရင္လည္း ငိုေၾကြးေနတတ္ေသးတယ္ ။ ေနာက္ၿပီး သားသမီးရတဲ့ အေၾကာင္းတို ့ၾကားရရင္လည္း တစ္စံုတစ္ဦးအတြက္ ဂုဏ္ယူေနတတ္ေသးတယ္"

နတ္သမီးမွာ ဘုရားသခင္စကားကို နားေထာင္ေနရင္း သေဘာက်ေနပံုရ၏ ။ ဘုရားသခင္က လူသားမိန္းမ၏ ေနာက္အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ဆက္ရွင္းျပေနျပ၏ ။

"သူမရဲ ့ႏွလံုးသားဟာ ေဆြမ်ိဴးမိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆံုးတယ္လို ့သတင္းၾကားရရင္ပဲ ကြဲေၾကတတ္ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ .... သူမဟာ ထိုေၾကကြဲမႈေတြကို ဘ၀ရဲ ့ခြန္အားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲအသံုးျပဳတတ္ေသးတယ္"

"............"

"အနမ္းရယ္ ၊ယုယတဲ့ ေထြးေပြ ့မႈဟာ အသည္းကြဲျခင္းကို သက္သာေစႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုလည္း သူမကသိေသးတယ္"

"ဒါေပမဲ့ သူမမွာ ခ်ိဴ ့ယြင္းခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္"

"ဘယ္လို"

နတ္သမီးမွာ မၾကားလိုက္၍ျပန္ေမး၏

"ခ်ဴိ ့ယြင္းခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္လို ့ေျပာတာပါ"

"ဘာခ်ိဴ ့ယြင္းခ်က္လဲ"

"သူမဟာ သူမရဲ ့အဲ့ဒီလို တန္ဖိုးရွိမႈေတြကို ေမ့ေနတတ္တယ္"

"ဟင္"

"ေနာက္ၿပီး သူမဟာ ကမာၻေလာကအတြက္ အဖိုးတန္ လူသားတစ္ေယာက္ပါလား ဆိုတာကို သူ ့ကိုသူ အၿမဲတမ္းလည္း ေမ့ေနတတ္တယ္"

ဟုေျပာၿပီး သူ၏ဖန္ဆင္းျခင္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ေလ၏ ။

 

ပံုျပင္အဆံုး

ဒီပုံုျပင္ေလးက ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲဆိုတာ သိေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္ ။ တစ္ခ်ိဴ ့မိန္းကေလးေတြ ေတြ ့ေနရပါတယ္ ။ အသည္းကြဲလို ့စိတ္ညစ္ၿပီးးးးးးးး.. စိတ္ထဲရွိတဲ့ အတိုင္းေတြ ေလွ်ာက္လုပ္လို ့ဘ၀ဆံုးသြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြေပ့ါ ။ ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖတ္ၿပီး မိမိကိုယ္မိမိ အားတင္းၿပီးအသည္းကြဲမေနပဲ ေလာကၾကီးကို ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ ၿပီ းဆက္ဆံလိုက္ပါလို ့...ေျပာၾကားရင္း .... .နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္ပါသည္..........

from forward mail

အေကာင္းဆုံး ဇာတ္လမ္းတုိဆုရ ဇာတ္ကား

အားလုံးကုိေလးစားလ်က္.....

မွတ္သားသင့္ေသာစကားမ်ား

၁။ ေမတၱာဆုိတာ အေဟာင္းအသစ္အားလံုးကို ျမတ္ႏုိးတာပါပဲ။

၂။ အႏုိင္အရူံးဆုိတာ ပြဲအစမွာ ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ အဆံုးသတ္ကိုၾကည့္တာ။

၃။ ရတာကုိ မလုိခ်င္ရင္ လုိခ်င္တာကို ရေအာင္ ၾကိဳးစားပါ ။

၄။ အလွအပေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္သလုိ မာနေၾကာင့္လည္း ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္ေနာ္။

 

၅။ မိမိအက်ိဳးအတြက္ သူတစ္ပါးအား အသံုးခ်၍ရေသာ ေအာင္ျမင္မူသည္ ေရရွညည္တည္တဲ့မည္ မဟုတ္။

၆။ သစ္ပင္လုိ ေလတုိက္ရာ ယိမ္းေနေပမဲ့ ေမွာက္လဲကမသြားပါေစနဲ႕။

၇။ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္က စကားလံုးေတြထက္ ပိုျပီး ေကာင္းမြန္တယ္။

၈။ အစြန္းေရာက္လြန္းရင္ ျပဳတ္က်တတ္တယ္ေနာ္။

၉။ ေရႊဆုိတာ ရွားပါးပစၥည္းမို႔ တန္ဖုိးရွိတာမဟုတ္။ သူ႔ရဲ႕ ဂုဏ္သတၱေတြေၾကာင့္ တန္ဖုိးရွိတာပါ။

၁၀။ စိတ္ကူးယဥ္တယ္ဆုိတာ ေငြမေပးရေပမဲ့ အခ်ိန္ေပးရတယ္။

၁၁။ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေလာကၾကီးကို ကူညီပါ။ ကိုယ္မတတ္ႏုိင္ေသးရင္ေတာ့ မေႏွာင့္ယွက္ပါႏွင့္။

၁၂။ သူတစ္ပါးအျပစ္ကို မ်ားမ်ားရွာေလ ကိုယ့္ဘ၀မတုိးတက္ေလပါပဲ။ ကိုယ့္အျပစ္ကိုရွာပါ။

၁၃။ ဘ၀တုိးတက္ေစဖုိ႔ အျမဲတက္ၾကြေနပါ။ မင္းရဲက ေအာင္ျမင္တုိးတက္မူအေပၚ ၾကြတက္တာေတာ့ မျဖစ္ေစနဲ႕ေပါ့။

၁၄။ စကားသည္ တကယ္ေတာ့ ျမားမဟုတ္ေပ…သုိ႔ေသာ္ ျမားထက္ပုိ၍ စူးပါသည္။

၁၅။ အရူံးထဲက ရလာတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳဆုိတာ ေအာင္ပြဲရွိရာ လမ္းညႊန္ေနတဲ့ လမ္းျပၾကယ္ေလးပါ။

 

၁၆။ မ်က္လံုးကန္းတာထက္ အသိကန္းတာက ပိုဆုိးတယ္။

၁၇။ ကိုယ့္ရဲ႕တစ္ဖက္သတ္အျမင္နဲ႕ သူတစ္ပါးကို အျပစ္မတင္လုိက္ပါနဲ႕။ သူ႔မွာလည္း သူ႔အေၾကာင္းနဲ႕ သူေလ။

၁၈။ အေတြ႕အၾကံခ်င္းတူခ်င္တူမယ္၊ ဒါေပမဲ့ ခံယူခ်က္ အျမင္ခ်င္းေတာ့ ကြဲျပားတတ္တယ္။

၁၉။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းကို ေသခ်ာမသိဘဲ ေ၀ဖန္ေျပာဆုိျခင္းဟာ မုိက္မဲတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုပါပဲ။

၂၀။ ထူးခြ်န္ျပီး ရုိးသားသူအတြက္ ေနရာတစ္ေနရာ အျမဲရွိေနပါတယ္။

၂၁။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခြင့္မရရင္ေတာင္ သူမ်ားျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖည့္ဆည္းေပးနုိင္ရင္ ေက်နပ္ဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။

 

၂၂။ အျပစ္ျမင္တတ္တဲ့စိတ္၊ သံသယစိတ္ရွိေနသေရြ႕ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ခ်မ္းသာမွာ မဟုတ္ဘူး။

၂၃။ ထက္ျမက္သြက္လက္တာနဲ႕ လွ်ပ္ေပၚေလာလည္တာ တျခားစီပါေနာ္။

၂၄။ အျမင္မွားရင္ေတာ့ အမွားျမင္ေတာ့မွာပဲ။

၂၅။ သင့္ရဲ႕စြမ္းအား အစြမး္ကုန္ ထုတ္မသံုးသမွ် အေကာင္းဆံုးကို သင္မရႏုိင္။

၂၆။ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္တတ္ျခင္းဟာလည္း ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ နည္းလမ္းတစ္လမ္းပါပဲ။

၂၇။ အတိတ္ကို ေမ့ခ်င္ေမ့ပါ။ ဘ၀ကိုေတာ့ မေမ့ပါနဲ႕။

၂၈။ အရွိကို အရွိတုိင္း လက္ခံတတ္ျခင္းဟာလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါပဲ။

၂၉။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အမွားကို က်ဴးလြန္မိတဲ့သူျဖစ္ပါေစ၊ အမွားကို မွားမွန္းသိလုိ႔ ျပန္ေတာင္းပန္ရင္ ထုိသူကို ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ရပါမယ္။

၃၀။ ေလာဘကို အေတာ္သတ္ႏုိင္မွ ေသာကဇာတ္သိမ္းမွာေပါ့။

၃၁။ လူေတာ္မျဖစ္ခ်င္ေန လူေရွာ္မျဖစ္ပါေစနဲ႕။

၃၂။ အေသခ်ာဆံုး ရင္းႏွီးျမဳပ္နွံမူဟာ ကိုယ့္ကိုကို အားကိုးျခင္းပါပဲ။

၃၃။ ဤအလုပ္ကို သင္လုပ္ရမည္ဟု သိတာႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ထလုပ္လုိက္ပါ။

၃၄။ စာဘူးေတာင္ငွက္ေတြေတာင္ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ အသိုက္ကိုရေအာင္ေဆာက္ႏုိင္တယ္ဆုိရင္ မိမိကေကာ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ဘ၀ကို ဘာေၾကာင့္ အတည္ေဆာက္ႏုိင္ရမွာလဲ။

၃၅။ ဘယ္အတတ္ပညာမဆုိ တတ္သေယာင္နဲ႕ ဟန္ေတြသံုးေနသမွ် ဉာဏ္ေတြတံုးေနရမွာ ေသခ်ာတယ္။

၃၆။ သူမ်ားခုိင္းမွ လုပ္တာကြ်န္၊ သခင္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခုိင္း။

၃၇။ သည္းခံရျခငး္သည္ ခါးသက္၏။ သုိ႔ေသာ္ ၎၏အသီးအပြင့္မ်ားက ခ်ိဳျမိန္လွ၏။

၃၈။ စိတ္လွရင္ ရုပ္လွတာထက္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။

Forward mail မွ 

အားလုံးကုိေလးစားလ်က္.....

စကားၾကီး ဆယ္မ်ိဳး

 

 

ျမန္မာမႈ နယ္ပယ္တြင္ စကားအရာ၌ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာ၍ ထိေရာက္မႈ ရွိေစရန္ စကားေျပာနည္း ဆယ္မ်ိဳး သတ္မွတ္ထား၏။ ထိုဆယ္မ်ိဳးမွာ -

"ေရကူးညာတင္ ၊ ေကာက္ပင္ရိတ္လွီး ၊ ေရစီးေဖာင္ဆန္ ၊ အိုးတန္ဆန္ခတ္ ၊ ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႕ ၊ ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္ ၊ ေတာင္သူယာခုတ္ ၊ ၾကက္ဆုတ္ခြပ္ပစ္ ၊ ေရစစ္ခရား ၊ ေရသြားသည့္သြင္ ၊ ခတ္တင္ေမာင္းနင္း ၊ ဆိုျခင္းစကား ဤဆယ္ပါး" ဟု၍ ျဖစ္ေပသည္။

ေရကူးညာတင္ ေျပာနည္း

ျမစ္တစ္ဘက္မွ အျခားတစ္ဘက္သို႔ ကူးသည့္အခါ ျမစ္ညာဘက္မွ စ၍ ကူးမွသာ လိုရာသို႔ ေရာက္သလို စကားေျပာသည့္အခါလည္း လုိရာသို႔ေရာက္ေအာင္ အထက္က တင္ကူး၍ ေျပာနည္းကို ဆိုလိုသည္။

ေကာက္ပင္ရိတ္လွီး ေျပာနည္း

စပါးရိတ္သည့္အခါ တစ္ႏိုင္စာ ေကာက္ပင္အခ်ိဳ႕ကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီးမွ အျခားတစ္ဖက္က တံစဥ္ျဖင့္ ပင္ရင္းမွ ရိတ္ျဖတ္ရသလို စကားေျပာသည့္အခါလည္း တစ္ဖက္လူ၏စကား သိမ္းႀကံဳး ဖမ္းယူၿပီးမွ အေျခအျမစ္ကို ကိုင္၍ ေျပာနည္းသည္ ေကာက္ပင္ရိတ္လွီး ေျပာနည္း ျဖစ္သည္။

ေရစီးေဖာင္ဆန္ေျပာနည္း

အညာဆန္ေဖာင္ႀကီးသည္ လိုအပ္သမွ်ကို တင္ေဆာင္၍ ျဖည္းညင္းစြာ ဆန္တက္သျဖင့္ လိုရာခရီးကို ေရာက္သလို စကားအရာတြင္လည္း ဥပမာ ၊ ဥပေမယ်တို႔ျဖင့္ ျဖည္းညင္းစြာ လိုရာေရာက္ေအာင္ ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။
အိုးတန္ဆန္ခတ္ ေျပာနည္း
ထမင္းခ်က္ရာတြင္ သူ႕အိုးႏွင့္သူ႕ဆန္ တန္ရံု အေနေတာ္ထည့္ ခ်က္မွ ႏူးနပ္စြာ စားသံုးရသလို စကားကို မယုတ္မလြန္ႏွင့္ လိုရာေရာက္ေအာင္ ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။

ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႕ ေျပာနည္း

ဆီဆံုထဲတြင္ ႏွမ္းသို႔မဟုတ္ ေျမပဲထည့္၍ က်ည္ေပြ႕ျဖင့္ အထပ္ထပ္ ပြတ္မွ ဆီထြက္သကဲ့သို႔ ကိုယ့္စကား ေအာင္ျမင္ေအာင္ အထပ္ထပ္ေျပာျခင္းမ်ိဳးကို ေခၚသည္။

ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္ ေျပာနည္း

ဆင္အလိုက္ခံရသည့္အခါ လြတ္ရာေရွာင္ေျပးလွ်င္ ဆင္ေဝွ႔မည့္ ရန္မွ လြတ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ စကားအရာတြင္လည္း ေဘးအႏၱရာယ္ ျဖစ္မည့္ စကားကို ေရွာင္လႊဲ ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။

ေတာင္သူ ယာခုတ္ ေျပာနည္း

ေတာင္သူတို႔သည္ ေတာင္ယာခုတ္သည့္အခါ ေရွးဦးစြာ ခ်ံဳကေလးမ်ားကို အရင္ရွင္းၿပီးမွ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားကို ရွင္းသကဲ့သို႔ စကားအရာတြင္လည္း စကားငယ္မ်ားကို ဦးစြာ ေျပာၿပီးမွ စကားႀကီးမ်ား ေျပာျခင္းျဖင့္ အႏိုင္ယူေသာနည္း ျဖစ္သည္။

ၾကက္ဆုတ္ခြပ္ပစ္ ေျပာနည္း

ၾကက္ခြပ္မည္ျပဳေသာအခါ ေနာက္ဆုတ္ဟန္ျပဳၿပီးမွ စီး၍ တကယ္ခြပ္သလို စကားအရာတြင္လည္း သူ႕အလိုကို ဦးစြာလိုက္၍ ေျပာၿပီးမွ စီးသာေသာအခါ စီး၍ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။

ေရစစ္ကရားေျပာနည္း

ေရစစ္ေသာ ဓမၼကရိုဏ္ကို ေရတြင္ႏွစ္၍ ေရျပည့္လွ်င္ အေပါက္ကို လက္ႏွင့္ပိတ္၍ ယူပါက ေရမထြက္ႏိုင္သကဲ့သို႔ တစ္ဘက္လူ၏ စကား ပိတ္မိေအာင္ ဖိ၍ ေျပာျခင္းကို ေခၚသည္။

ခက္တင္ေမာင္းနင္း ေျပာနည္း

သူ႕စကားကို ဟုတ္၏လည္း မဆို ၊ မဟုတ္ဟုလည္း မျငင္းပဲ မတင္မက် ေျပာေသာ စကားကို ေခၚသည္။

စကားအဂၤါ (၁၀)ပါး

ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ လူအခ်င္းခ်င္း ေျပျပစ္စြာ ဆက္သြယ္ႏိုင္ျခင္းေပၚတြင္ အေျခတည္ပါသည္။ ေအာင္ျမင္လိုသူမ်ားသည္ စကားအဂၤါ အခ်က္ (၁၀) ခ်က္ ကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီး မိမိကိုယ္ကို ေလးက်င့္ ေပးသင့္ၾကရပါမည္. . . .

အခ်ိန္ကို ေလ့လာ၍ ေျပာဆိုျခင္း။
မွန္ေသာစကားကိုသာ ေျပာဆိုျခင္း။
အေၾကာင္းႏွင့္အက်ိဳး ခိုင္လံုေသာစကား (တရားအားေလ်ာ္ေသာ စကား) ကိုေျပာဆိုျခင္း။
အက်ိဳးရွိမည့္ စကားကိုသာ ေျပာဆိုျခင္း။
ခ်စ္ခင္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ေျပာဆိုျခင္း။
ျပံဳးရႊင္စြာ စကားေျပာတတ္ျခင္း။
စကားေျပာဆိုရာတြင္ ခ်င့္ခ်ိန္၍ ေျပာဆိုျခင္း။
စကားေျပာဆိုရာတြင္ မေႏွးလြန္း မျမန္လြန္ဘဲ ေအးေဆးစြာေျပာဆိုျခင္း။
စကားအသံုးအႏႈန္းကို မွန္ကန္စြာႏွင့္ ယဥ္ေက်းစြာေျပာဆိုျခင္း။
စကားေျပာဆိုရာတြင္ ဗလံုးဗေထြး မေျပာဘဲ ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ေျပာဆိုျခင္း။

အထက္ပါ (၁၀) ခ်က္နွင့္ ျပည့္စံုသူျဖစ္ပါက ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေအာင္ စကားေျပာတတ္သူ ျဖစ္လာမွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္ပါသည္။

ေဒါက္တာမတင္၀င္း

စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမွဳရဖုိ့ အေျခခံအခ်က္မ်ား

(၁) သင့္ကိုမေမးရင္ သူတပါးရဲ႕ကိစၥကို ဝင္မစြက္ပါနဲ႔။

က်မတို႔အမ်ားစုဟာ သူတပါးေတြရဲ႕ကိစၥေတြမွာ ခနခန ဝင္စြက္တတ္ၾကပါတယ္။ က်မတို႔လုပ္တာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တတ္ၾကပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ေတြးေခၚမႈဟာ စံထားေလာက္တဲ့ ေတြးေခၚမႈျဖစ္တယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ထားၾကတယ္။ က်မတို႔ စဥ္းစားဥာဏ္နဲ႔ မတူညီတဲ့သူေတြကို မွန္ကန္တဲ့လမ္းေၾကာင္းဆီေရာက္ေအာင္ ကိုင္တြယ္ရမယ္။ ဆန္းစစ္ေဝဖန္ရမယ္။ ဒီစဥ္းစားမႈဟာ တဦးခ်င္း သီးျခားျဖစ္တည္တာကို ပိတ္ပင္တာျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားသခင္ရိွတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျငင္းဆိုတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ က်မတို႔တေယာက္ခ်င္းကို ထူးထူးျခားျခားလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ လူသားႏွစ္ေယာက္ဟာ တူညီတဲ့နည္းေတြနဲ႔ မစဥ္းစားႏိုင္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးအားလံုးဟာ သူတို႔နည္းနဲ႔ သူတို႔လုပ္ေနၾကတာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရားသခင္ဟာ အဲဒီနည္းေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္လုပ္ပါ။ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရလာမွာပါ။

(၂)ခြင့္လႊတ္ပါ၊ ေမ့ပစ္လုိက္ပါ။

ဒါဟာ စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို အားအေကာင္းဆံုး အေထာက္အကူျပဳတဲ့ နည္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ကို ေစာ္ကားၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳတဲ့လူေတြအတြက္ ႏွလံုးသားထဲမွာ နာက်ည္းစိတ္ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ နာက်ည္းခ်က္ေတြကို စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအက်ိဳးရလဒ္က အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း၊ အစာအိမ္ျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ေသြးတိုးေစျခင္းတို႔ပါပဲ။ ဒီနာက်ည္းမႈကို တႀကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါကို ခနခန သတိရၿပီး စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ထားတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုးရြားတဲ့ အက်င့္ဆိုးကို ေျဖေဖ်ာက္လိုက္ပါ။ ဘဝဆိုတာ သိပ္တိုေတာင္းလြန္းလို႔ ဒီလိုအေသးအမႊားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံပါနဲ႔။ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနလို႔ပါ။

(၃) အသိအမွတ္ျပဳမႈကို မမက္ေမာပါနဲ႔။

ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ဘယ္သူ႔ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်ီးက်ဴးခဲပါတယ္။ ဒီေန႔ သင့္မွာ ၾသဇာအာဏာရိွတဲ့အတြက္ သင့္ကို ခ်ီးမြမ္းခ်င္ ခ်ီးမြမ္းမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ၾသဇာအာဏာ မရိွခဲ့ေတာ့ဘူးဆိုရင္ သင့္ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ေမ့ေလ်ာ့သြားလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ရဲ႕ အမွားေတြကို မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေတာ့မွာပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈကို ႀကိဳးပမ္းေနၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာေၾကာင့္စိတ္ထိခိုက္ရမွာလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈက ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ တန္ဖိုးမရိွပါဘူး။ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႔နဲ႔ လူ႔က်င့္ဝတ္အတိုင္းေနတတ္ဖို႔က သင့္ရဲ႕တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။

(၄) သူတပါးကို မနာလိုမျဖစ္ပါနဲ႔။

မနာလိုျခင္းက စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ဘယ္လိုပ်က္စီး ေစတယ္ဆိုတာ က်မတို႔တေတြ ေတြ႔ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီ။ အလုပ္ထဲမွာသင့္ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြထက္ အလုပ္ပိုႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာ သင့္ကိုယ္သင္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံမွာ သူတို႔က ရာထူးတိုးမယ္. သင္ကမတိုးဘူး.။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သင္က အလုပ္ကိုစတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္. ဒါေပမယ့္ တႏွစ္သာအလုပ္လုပ္တဲ့ သင့္ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေလာက္ သင္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ အခုလိုမ်ိဳးျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ မနာလိုျဖစ္သင့္ပါသလား။ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ဘဝေတြကို သူတို႔ကံတရားက ပံုသြင္းၿပီးသားပါ။ ခ်မ္းသာဖို႔ ကံရိွရင္ ဘယ္သူမွရပ္တန္႔ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ ကံတရားမရိွဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ကူညီေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သင့္ရဲ႕ ကံမေကာင္းမႈအတြက္ သူတပါးကို အပစ္ဖို႔တာဟာ ဘာမွရလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မနာလိုျခင္းဟာ သင့္ကိုဘာမွလုပ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္မွာမွ ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သင့္ရဲ႕ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုပဲ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သလို ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

(၅) ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး သင့္ကိုယ္သင္ေျပာင္းလဲပါ။

ပတ္ဝန္းက်င္ကို သင္တဦးတည္း ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ ရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မရပဲ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ သင့္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ေအာင္ သင့္ကိုယ္သင္ ေျပာင္းလဲလိုက္ပါ။ အဲလိုလုပ္လုိက္တဲ့အခါ သင့္ကို ခင္မင္မႈမရိွတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က သင့္အေပၚမွာ ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလာပါလိမ့္မယ္။ စရိုက္ခ်င္းတူၿပီး သဟဇာတျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

(၆) သည္းခံပါ။

အက်ိဳးမရိွတာကေန အက်ိဳးရိွသြားႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပါ။ က်မတို႔က စိတ္မသက္သာမႈေတြ၊ ဖ်ားနာမႈေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ က်မတို႔ရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရယ္ေတြကို ေန႔တုိင္း ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ က်မတို႔က အဲဒါေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဘူး၊ မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ထိန္းခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ သင္ယူရလိမ့္မယ္။ သည္းခံျခင္းကို စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စြာနဲ႔ လုပ္ကိုင္တတ္ရမယ္။ သည္းခံျခင္းျဖင့္ ခြန္အားနဲ႔ စိတ္စြမ္းအားေတြ ရရိွလာမွာပါ။

(၇) လုပ္ႏိုင္တာထက္ပိုမလုပ္ပါနဲ႔။

ဒီဆိုရိုးစကားကို အၿမဲသတိရေနဖို႔လိုပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္တာထက္ တာဝန္ေတြ ယူေလ့ရိွတယ္။ စိတ္ေသာကပိုၿပီး ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ ထမ္းထားေနမွာလဲ။ က်မတို႔ရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်က္ကို သိေအာင္လုပ္ပါ။ သင္က သင့္ရဲ႕ျပင္ပ လႈပ္ရွားမႈေတြကို က်ယ္ျပန္႔လာေအာင္ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ကိုၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရိွလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သင့္ရဲ႕ ရုပ္ဝတၳဳဆက္စပ္မႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ပါ။ ဘုရားရီွခိုးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းပါ။ မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္လည္သံုးသပ္ၿပီး တရားအားထုတ္ပါ။ အနားယူဖို႔လုပ္ေနတဲ့ သင့္ရဲ႕စဥ္းစားခ်က္ေတြဟာ ေျပေလ်ာ့သြားမွာပါ။ ၾကည္လင္ေနတဲ့စိတ္က စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ပိုၿပီး ျဖစ္လာေစမွာပါ။

(၈) ပံုမွန္တရားထိုင္ပါ။

တရားထိုင္ျခင္းက စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေစပါတယ္.။ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမယ့္ အေတြးေတြကို ဖယ္ရွားလိုက္ပါ။ ဒီလိုလုပ္တာက စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ အျမင့္ဆံုး အေျခအေနတခုျဖစ္ပါတယ္။ သင့္ကိုယ္သင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ တရက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ စိတ္အားထက္ထက္သန္သန္ တရားထိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သင့္ရဲ႕စိတ္က က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီခဲြမွာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေနမွာပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ကို အရင္ကလို အေႏွာင့္အယွက္ေပးေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ တရားထိုင္ျခင္းအားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း အက်ိဳးေက်းဇူးရိွလာမွာပါ။ သင့္ရဲ႕ တေန႔တာအလုပ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးခ်င္ေတြးမိလိမ့္မယ္။ အမွန္ကေတာ့ အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ အက်ိဳးရိွလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္နည္းနည္းမွာပဲ ပိုေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ ရလာႏိုင္ပါတယ္။

(၉) စိတ္မေတြေဝပါနဲ႔။

ေတြေဝတဲ့ စိတ္ဟာ စိတ္ရဲ႕အဆိပ္ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအားလံုးက စိတ္ေတြေဝတာကေန စလာတာပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ကို တက္ၾကြေအာင္ ေဇာင္းေပးထားပါ။ ၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့စိတ္ကို ရင္ထဲမွာထားပါ။ ဝါသနာကို တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ေဆာင္ပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ဝင္စားစရာေတြကို လက္ကိုင္ထားပါ။ ေငြေၾကးက တန္ဖိုးရိွသလား စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈက တန္ဖိုးရိွသလားဆိုတာ သင့္ကိုယ္သင္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္။ ပိုက္ဆံမရႏိုင္မယ့္ လူမႈေရးအလုပ္လို၊ ဘာသာေရး အလုပ္လိုအလုပ္မ်ိဳးက သင့္ရဲ႕ဝါသနာဆိုရင္ေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ သင့္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာေက်နပ္ေနၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ စိတ္ရိွေနတယ္။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ အနားယူတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ တရားဓမၼသီခ်င္းေတြ ရြတ္ဆိုၿပီး စာဖတ္ေနျခင္းအားျဖင့္ သင့္ကိုယ္သင္ က်န္းမာေအာင္ ေနထိုင္တတ္ရမယ္။

(၁၀) အခ်ိန္မဆဲြပါနဲ႔။ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရပါနဲ႔။

စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး အခ်ိန္မျဖဳန္းပါနဲ႔။ လုပ္သင့္သလား၊ မလုပ္သင့္ဘူးလား။ ရက္ေတြ၊ သီတင္းပတ္ေတြ၊ လေတြ၊ ႏွစ္ေတြမွာ အဓိပၸါယ္မရိွတဲ့ ေဝဖန္ေဆြးေႏြးမႈေတြနဲ႕ ျဖဳန္းတီးပစ္ခ်င္ပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အနာဂတ္ကို သင္မပိုင္တဲ့အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြ မရိွႏိုင္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားပါ။ လုပ္ဖို႔လိုအပ္တာေတြကိုလုပ္ပါ။ ပထမအႀကိမ္ က်ရံႈးျခင္းက ကိစၥမရိွပါဘူး။ သင့္ရဲ႕အမွားကေန သင္ခန္းစာေတြကို ရႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္မွာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ပူျခင္းနဲ႔ ေက်ာေပးထားျခင္းက ဘာမွမဟုတ္တာေတြကိုသာ ဦးေဆာင္ေနလိမ့္မယ္။ အမွားကေန သင္ခန္းစာယူပါ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္လြန္မွ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔။ ေနာင္တမရပါနဲ႔။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံတရားအတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ေနမွာပါ။ ဖိတ္က်သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ဘာ့ေၾကာင့္ငိုေၾကြးေနမွာလဲ။

http://thadarhline.blogspot.com မွ