Pages

Tuesday, August 21

အိႏၵိယႏုိင္ငံ၌ ဗုဒၶဘာသာ ကြယ္ေပ်ာက္ရျခင္းအေၾကာင္း


အိႏၵိယႏုိင္ငံသည္ ဗုဒၶဘာသာစတင္ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ေနရာဌာနတစ္ခုျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္မူ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၌ ဗုဒၶဘာသာ သာသနိကအေဆာက္အအုံမ်ားရွိေသာ္လည္း ဘာသာေရးအသိရွိသူမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သေလာက္ျဖစ္သြားခဲ့ေပၿပီ။ ။ ။
၁။ ရဟန္းေတာ္မ်ားဘက္မွ အစစအရာရာ ဘက္စုံအားနည္းလာျခင္း။
၂။ ဟိႏၵဴျဗဟၼဏတုိ႔ အတြင္းအျပင္တုိက္ခုိက္ဖ်က္ဆီးမႈ ခံရျခင္း။
၃။ မူစလင္တုိ႔၏ တုိက္ခုိက္မႈခံရျခင္း။

“မူစလင္တုိ႔၏ တုိက္ခုိက္မႈခံရျခင္း”

သာသနာႏွစ္(၁၂၅၅)ခု၊ ေအဒီ(၇၁၀)တြင္ မုိဟာမက္အက္ကာဆင္သည္ အိႏၵိယျပည္အေနာက္ေျမာက္နယ္ကုိ တုိက္ခုိက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ အဆုိပါနယ္ကုိ မူစလင္ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ အေျခစုိက္ရာဌာနအျဖစ္ စတင္သက္မွတ္ခဲ့သည္။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာခန္႔ၾကာေသာအခါ မဟာေမဒင္တုိ႔သည္ အိႏၵိယျပည္ေျမာက္ပုိင္း,အလယ္ပုိင္းတုိ႔ကုိပါ ထင္ထင္ရွားရွား ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္လာခဲ့ၾကသည္။

ေအဒီ(၁၂)ခန္႔ေရာက္ေသာအခါ၌ကား    ဟိႏၵဴျဗဟၼဏ,ဂ်ိန္းဘာသာ,ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ေက်ာင္းကန္
ပုထုိးမ်ားႏွင့္ ေစတီအမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ လုယက္ဖ်က္ဆီးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ဟိႏၵဴ ျဗဟၼဏမ်ားႏွင့္ ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးတုိ႔မွာ အ၀တ္ျဖဴမ်ားကုိ ၀တ္ဆင္ထားျခင္းေၾကာင့္ လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ားႏွင့္တူေနၿပီး လူထဲသုိ႔ ေရာေႏွာ၀င္ေရာက္ပုန္းခိုေနၾကေသာေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ၾကသည္။ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ အမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားေနၿပီး တစ္ေနရာတည္းတြင္ စုေ၀းေနၾကေသာေၾကာင့္ ေဘးရန္မွမလြတ္ခဲ့ေပ။ ရုတ္တရက္ လာေရာက္ ၀ုိင္း၀န္းတုိက္ခုိက္ေသာအခါ၌လည္း လြတ္ေအာင္ မပုန္းေရွာင္ႏုိင္ၾကေပ။ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းကန္ ,ေစတီပုထုိးတုိ႔၌ လည္းေကာင္း၊ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္း, နတ္ကြန္းတုိ႔၌ လည္းေကာင္း ေရႊ,ေငြ,ေက်ာက္သံပတၱျမား ရတနာပစၥည္းမ်ားရွိေနေသာေၾကာင့္ ၿမဳိ႕ရြာမ်ားကုိမတုိက္ခုိက္မီ ေရွးဦးစြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ေစတီပုထုိးစသည္မ်ားကုိ လုယက္တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္ ဖ်က္ဆီးၾကသည္။ 

ထုိအခ်ိန္တြင္ အိႏၵိယေျမာက္ပုိင္းရွိ ဘုရင္မ်ားသည္ စစ္သူရဲေကာင္းမ်ား ထက္ ေမွာ္ပညာ,ေလာကီပညာမ်ားကုိ ပုိမုိအားကုိး ယုံၾကည္ၾကသည္။ ၾသဒႏၱပူရီၿမဳိ႕ရွိ ဟိႏၵဴဘုရင္သည္ မိမိတြင္ စစ္သည္အင္အား အျပည့္ရွိေနေသာ္လည္း ေမွာ္ဆရာဂုိဏ္းဘုန္းႀကီးမ်ား၏ ဂါထာ,မႏၱရားမ်ားကုိ အားကုိးယုံၾကည္ေနၾကသျဖင့္ ခုခံကာကြယ္တိုက္ခုိက္မႈ မျပဳလုပ္ခဲ့ေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဟာေမဒင္စစ္ဗုိလ္မ်ားသည္ ျမင္းစီးတပ္သား(၂၀၀)မွ်ျဖင့္ အိႏၵိယတစ္ျပည္လုံးနီးပါးကုိ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခဲ့သည္။
မဂဓတုိင္း၏ နာမည္ေက်ာ္ နာလႏၵတကၠသုိလ္ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးမ်ား၊ ၀ိကၠမသီလာေက်ာင္းတုိက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ၾသဒႏၵပူရီေက်ာင္းတုိက္မ်ားလည္း ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရသည္။ အဆုိပါေက်ာင္းတုိက္ႀကီးမ်ားမွ ေမွာ္ဆရာဂုိဏ္းဘုန္းႀကီးမ်ား အသက္ခံခဲ့ရၿပီး အခ်ဳိ႕မွာ နိေပါႏွင့္တိဗက္ေဒသမ်ားသုိ႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ လြတ္ေျမာက္သြားၾကသည္။ ထုိအခါက ၀ဂၤတုိင္းဘုရင္ ပါလမင္းမ်ားသည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားကုိ ကာကြယ္ရန္ ေက်ာင္းတုိက္ အတြင္းရွိ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ အစြမ္းကုန္ႀကဳိးပမ္းပါေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈမရွိခဲ့ေခ်။ တန္ခုိးရွိေနသည္ဆုိေသာ ေမွာ္ဆရာႀကီးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ယင္းတုိ႔ပူေဇာ္ပသေသာ နတ္မ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဂါထာအကာအကြယ္ အစီအရင္မ်ားသည္လည္းေကာင္း မူစလင္ကုလား ျမင္းစီးတပ္သား(၂၀၀)မွ်ကုိ မည္သုိ႔မွ် ခုခံကာကြယ္ႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့ေခ်။ ။
ဤသုိ႔အားျဖင့္ သာသနာႏွစ္(၁၇၀၀)တြင္ မူစလင္မ်ား၏ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္မႈေၾကာင့္ အိႏၵိယတြင္ ဗုဒၶဘာသာ လုံး၀ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလသည္။ ။

အရွင္ပ႑ိတ(ေဒါင္းျဖဴ)

1 comment:

  1. ေက်းဇူးပါ စိုးသူေရ..

    ReplyDelete